Uzasadnienie
L. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej i Sportu polegającą na braku odpowiedzi "w przedmiocie [...] przez Prorektora [...] Uniwersytetu [...] w [...] (...) nazwisk członków Komisji Rekrutacyjnej na Wydziale [...] na kierunku [...] Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej oraz nazwisk kandydatów przyjętych na kierunek [...] wskutek odwołań od decyzji Komisji Wydziałowej w roku akademickim [...]".
W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej i Sportu podał, że w dniu [...] października 2004 r. wpłynął do Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu wniosek L. B. w sprawie dotyczącej naruszeń prawa przez Wydziałową Komisję Rekrutacyjną na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] na kierunku [...]. Pismem z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej i Sportu poinformował skarżącego o trybie zaskarżania decyzji wydziałowych komisji rekrutacyjnych i wyjaśnił, że nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania z wniosku skarżącego z dnia [...] października 2004 r. W związku z tym wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dopuszcza skargę na bezczynność organu administracji w przypadku, gdy organ ten pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie organ nie podjął czynności zmierzających do rozpoznania sprawy albo wprawdzie prowadził postępowanie lecz nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub nie podjął stosownej czynności.
W niniejszej sprawie skarżący zarzucił Ministrowi Edukacji Narodowej i Sportu bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji o składzie osobowym Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej na Wydziale [...] na kierunku [...] oraz Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...], a także o osobach przyjętych na kierunek [...] w roku akademickim [...].
Skarga jest niedopuszczalna przede wszystkim dlatego, że w sprawie powyższej skarżący nie zwracał się do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu lecz - jak wynika z akt sprawy - do Prorektora [...] Uniwersytetu [...] w [...] (pismo L B. z dnia [...] listopada 2004 r.). Minister Edukacji Narodowej i Sportu był adresatem innego pisma skarżącego z dnia [...] września 2004 r., w którym skarżący żądał wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie unieważnienia rekrutacji na kierunek [...] w roku akademickim [...]. Wobec tego, że zarzut bezczynności został podniesiony w sprawie, w której skarżący nie zwracał się do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, skarga na bezczynność tego organu była niedopuszczalna.
Poza tym należy zaznaczyć, że skarga na bezczynność może dotyczyć sprawy, w której właściwy w danej sprawie organ obowiązany jest wydać decyzję administracyjną, postanowienie, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, bądź podjąć czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) nie wynika możliwość podejmowania przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu decyzji bądź dokonywania czynności w zakresie rekrutacji na studia. Ustalenie warunków oraz trybu rekrutacji, a także jej przeprowadzenie ustawodawca powierzył organom uczelni (art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym). Skoro zatem ustawa nie nakłada na Ministra Edukacji Narodowej i Sportu obowiązku wydania aktu lub podjęcia czynności w tym zakresie, to zarzut bezczynności Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie dotyczącej rekrutacji na studia nie znajduje oparcia w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako "Ppsa". Także więc i z tej przyczyny skarga była niedopuszczalna.
Gdyby nawet wykazane wyżej przesłanki niedopuszczalności skargi nie miały miejsca, to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu wobec niewyczerpania przez skarżącego, przed jej wniesieniem, środków zaskarżenia, jakie przysługują stronie w przypadku naruszenia przez organ terminów załatwienia sprawy administracyjnej (art. 52 § 1-3 Ppsa).
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 i art. 52 § 1-3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.