Uzasadnienie
W dniu 9 marca 2009 r. W. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji.
Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2009 r. wezwano skarżącego W. P. do wykazania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a., czyli wniesienia zażalenia na bezczynność organu do organu wyższego stopnia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 6 maja 2009 r. doręczono wezwanie. Skarżący nie wykonał nałożonego na niego obowiązku w zakreślonym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm) zwanej dalej k.p.a.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Uznając zażalenie za uzasadnione, wyżej wymieniony organ wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.).
Z treści powyższych przepisów wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 k.p.a., tzn. winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Jak na wstępie wskazano w dniu 9 marca 2009 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji.
W niniejszej sprawie wezwanie do wykazania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 maja 2009 r. Skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi, bowiem nie wykazał wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a., a tym samym nie dopełnił warunku dopuszczalności skargi wskazanego w art. 52 § 1 P.p.s.a.
Z tego względu orzeczono jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach jak w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a w/w ustawy.