Uzasadnienie
W dniu 16 września 2015 r. Grupa [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]. W skardze skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 1 miesiąca o daty zwrotu przez Sąd organowi akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem uwzględniającym skargę;
- 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego;
- 4) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] października 2015 r. wydał decyzję nr [...] kończącą postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...].
Zarządzeniem Z-cy Przewodniczącej Wydziału I WSA w Warszawie z dnia 31 grudnia 2015 r. sprawa wywołana przedmiotową skargą została zdjęta z wokandy wyznaczonej na dzień 7 stycznia 2016 r.
Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 5 stycznia 2016 r. sprawa wywołana niniejszą skargą na bezczynność została skierowana na posiedzenie niejawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Z akt sprawy wynika, że Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po wniesieniu skargi na bezczynność, decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] rozpoznała odwołanie skarżącej Spółki od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], co uniemożliwiało uwzględnienie skargi na bezczynność.
Sąd zwraca uwagę, że w sprawach ze skarg na bezczynność znaczenie ma stan sprawy, istniejący w dacie orzekania przez Sąd. Podstawową funkcją skargi na bezczynność jest to, aby Sąd zobowiązał organ do wydania w sprawie aktu, którego wydania domaga się skarżący, co wynika z przepisu art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa". Przy ocenie zasadności skargi Sąd nie może więc pominąć tego, że w dacie orzekania organ wydał decyzję załatwiającą odwołanie, którego rozpoznania domagała się skarżąca. W takiej sytuacji orzeczenie przez Sąd o zobowiązaniu organu do wydania aktu mogłoby bowiem doprowadzić do sytuacji, w której organ wykonując wyrok Sądu (wydając drugą decyzję administracyjną w tej samej sprawie) zobowiązany byłby wydać akt w warunkach rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa).
Wobec powyższego wydanie decyzji załatwiającej sprawę w postępowaniu odwoławczym, w momencie orzekania przez Sąd, eliminowało skargę na bezczynność bowiem przeniosło ciężar sporu na kwestię zasadności decyzji organu odwoławczego. Wówczas to strona, która kwestionuje zasadność takiej decyzji dysponuje środkiem zaskarżenia w postaci skargi (art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa). Badanie legalności decyzji administracyjnej w sprawie na bezczynność organu wykracza bowiem poza przedmiot tej sprawy.
Sąd zwraca uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 600/12 zwrócił uwagę, że sprawa administracyjna jest załatwiona w chwili wydania przez organ aktu kończącego postępowanie bowiem decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia. Zdaniem NSA, już z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. W konsekwencji NSA stwierdził, że skoro organ odwoławczy wydał decyzje, to usunął tym samym stan bezczynności i Sąd winien postępowanie sądowoadministracyjne umorzyć w tym zakresie.
Skoro zatem skarżąca Spółka w skardze domagała się zobowiązania Krajowej Komisji Odwoławczej do wydania decyzji odwoławczej, Sąd uznał, że organ odwoławczy wydając w dniu [...] października 2015 r. decyzję nr [...] uwzględnił skargę na bezczynność w całości, w rozumieniu art. 54 § 3 Ppsa.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 Ppsa orzekł, jak w sentencji. W przedmiocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 oraz art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).