Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. i M. M. zarzucili Prezydentowi W. bezczynność w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na części nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], oznaczonej nr hip. [...].
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy grunt został objęty działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
Wnioskiem z dnia 7 maja 1948 r. były właściciel wystąpił o ustanowienie na niej prawa własności czasowej.
Decyzją Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1963 r. nr [...] ustanowiono na rzecz A. M. prawo użytkowania wieczystego do części gruntu położonego przy ulicy [...], oznaczonego nr hip. [...], tj. gruntu o powierzchni [...] m kw. (pod budynkiem mieszkalnym).
Wcześniejszym natomiast, bo z dnia [...] kwietnia 1950 r., orzeczeniem administracyjnym Prezydenta W. nr [...] odmówiono A. i I. małżonkom M. ustanowienia powyższego prawa na pozostałej części nieruchomości położonej przy ulicy [...].
Z kolei decyzją z dnia [...] listopada 1997 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność powyższego orzeczenia administracyjnego i obecnie prowadzone jest postępowanie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do w/w gruntu.
Nadmienić wypada, że – jak wynika z treści załączonych do akt sprawy postanowień sądów o stwierdzeniu praw do spadku - w dniu 20 lipca 1995 r. zmarła I. M. a spadek po niej nabył mąż A. M. oraz dzieci M. D. i K. M. Następnie w dniu 18 marca 2003 r. zmarł K. M. pozostawiając nako następców prawnych: żonę K. M. i dzieci M. i M. M. Z kolei w dniu 13 grudnia 2001 r. zmarł A. M. a spadek po nim nabyła córka M. D. i wnukowie M. oraz M. M. Zaś spadek po M. D. - zmarłej w dniu 28 sierpnia 2002 r. nabyli mąż W. D. oraz synowie W. i G. D. W dniu 9 lipca 2003 r. w sprawie o sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w P. została zawarta ugoda sądowa pomiędzy w/w spadkobiercami tj. M. M., M. M., W. D., W. D. i G. D. w przedmiocie działu spadków i zniesienia współwłasności.
W ugodzie tej strony w szczególności postanowiły, że prawo wieczystego użytkowania gruntu i własności budynku przy ulicy [...] w W. [...] przypada W., W. i G. D. po [...] części.
W dniu 21 lipca 2005 r. M. i M. M. złożyli zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na bezczynność Prezydenta W. w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do części nieruchomości położonej przy ulicy [...].
Postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Kolegium orzekło o uznaniu powyższego zażalenia za nieuzasadnione, gdyż zażalenie składane w trybie art. 37 k.p.a. może być wniesione jedynie przez stronę postępowania.
Powołując się na treść wyżej opisanej ugody z dnia 9 lipca 2003 r. Kolegium uznało, że uprawnionymi do występowania w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ulicy [...] są jedynie W., W. i G. D. Rodzeństwo M. i M. M. nie mają w tym postępowaniu natomiast interesu prawnego.
W skardze do Sądu skarżący zarzucając bezczynność Prezydentowi W. podnieśli, że powyższe stanowisko Kolegium było wadliwe, gdyż wspomniana ugoda odnosiła się jedynie do tej części nieruchomości położonej przy ulicy [...] na której zostało ustanowione dawniej prawo użytkowania wieczystego. Ugoda ta nie odnosiła się zaś do tej części gruntu, której dotyczy obecnie prowadzone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało uznać za uzasadnioną.
Jak wynika z powyższego stanu faktycznego podstawą nie uwzględnienia przez Kolegium zażalenia skarżących, składanego w trybie przepisu art. 37 k.p.a., była odmowa uznania ich przez organ za stronę w postępowaniu o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do części gruntu położonego przy ulicy [...], co do którego prawo takie nie zostało nigdy ustanowione. Stanowisko swoje przy tym Kolegium uzasadniło treścią wspomnianej ugody sądowej zawartej w dniu 9 lipca 2003 r.
Analizując jednak zapis zawarty w pkt 5 lit. 1 powyższego dokumentu należy zwróć uwagę, że dotyczy on prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynku położonego przy ulicy [...] a nie roszczeń o ustanowienie takiego prawa. W sytuacji, gdy do części nieruchomości znajdującej się przy ulicy [...] prawo takie było ustanowione jeszcze w 1963 r. a na pozostałej części tejże nieruchomości takie prawo nigdy nie powstało, trzeba przyjąć, że wspomniana ugoda dotyczyła jedynie praw istniejących w dacie jej zawierania.
Podkreślić ponadto wypada, że w pkt 7 ugody strony zawarły postanowienie, że ugoda ta wyczerpuje wzajemne roszczenia stron z tytułu działów spadków i zniesienia współwłasności nieruchomości opisanych w pkt 3 ugody. Ten ostatni zaś punkt zawierał wyliczenie czterech nieruchomości, wśród których ppkt. a dotyczył nieruchomości położonej wprawdzie przy ulicy [...], ale mającej powierzchnię [...] m kw. Zatem bezspornie ugoda odnosiła się tylko do tej części nieruchomości położonej przy ulicy [...], co do której w 1963 r. uwzględniono wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego a nie zaś do całej nieruchomości usytuowanej przy tejże ulicy pod wyżej wskazanym numerem.
Z tego powodu Sąd uznał, że stanowisko Kolegium o odmowie przyznania skarżącym przymiotu strony w postępowaniu o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej przy ulicy [...], które obecnie jest w toku, nie było trafne.
Ponieważ zaś postępowanie to toczy się już od końca lat 90 – tych, Sąd uznał skargę na bezczynność organu za uzasadnioną i z mocy przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -orzekł jak w sentencji.