Uzasadnienie
A. K. pismem z 18 września 2015 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...] stwierdzającej nabycie przez gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości zajętej pod część ul. [...] w W., oz. w ewidencji gruntów w obr. ew. [...] jako dz. ew. nr [...] o pow. [...] m2. W uzasadnieniu skargi wskazał, że nie zgadzając się z ww. decyzją pismem z 11 marca 2015 r. wniósł odwołanie. Następnie wobec jego nierozpoznania w terminie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego pismem z 20 maja 2015 r. wezwał Ministra do usunięcia naruszenia prawa, które pozostało bez odpowiedzi, jak również, na dzień składania skargi na bezczynność, organ nie rozpoznał odwołania.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie stwierdził, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż decyzją z [...] października 2015 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołań H. Z. i A.K., uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wskazał, że prowadzone postępowanie wymaga dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela.
Na rozprawie wyznaczonej na dzień 3 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego D. K. oświadczyła, że decyzja z [...] października 2015 r. nie została jej doręczona pomimo, że w tej sprawie zwracała się do organu po uzyskaniu informacji z Sądu, że decyzja została wydana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Również stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W niniejszej sprawie, po wniesieniu skargi na bezczynność, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] października 2015 r., nr [...] uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2015 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skoro bowiem organ załatwił sprawę, w której pozostawał w zwłoce, tj. rozstrzygnął odwołanie skarżącego z 11 marca 2015 r. od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2015 r., to orzekanie zgodnie z żądaniem skargi o zobowiązaniu organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie ww. odwołania stało się niewątpliwie bezprzedmiotowe.
W związku z powyższym, mając na uwadze wydaną w sprawie decyzję z [...] października 2015 r., Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do rozpoznania odwołania skarżącego z 11 marca 2015 r.
Jednocześnie wskazać należy, że okoliczność wydania przez organ decyzji po wniesieniu przedmiotowej skargi do sądu nie skutkuje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., bezprzedmiotowości postępowania sądowego w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12). Oceniając skargę w tym zakresie uznać należy, że zasadnie skarżący zarzuca organowi bezczynność. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
W rozpoznawanej sprawie Minister nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa. Z analizy akt sprawy wynika, że odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2015 r. wpłynęło do organu w dniu 26 marca 2015 r. (data prezentaty organu na piśmie Wojewody z 24 marca 2015 r.). Od tej więc daty rozpoczął bieg termin na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 § 3 in fine k.p.a. Ostatecznie decyzję Minister wydał w dniu [...] października 2015 r., dopiero w konsekwencji skargi na bezczynność, co wynika z zestawienia daty jej wpływu (tj. 21 września 2015 r.) i daty wydania decyzji. Taki sposób działania godzi niewątpliwie w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), co z kolei prowadzić musi do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).
Co do charakteru bezczynności organu Sąd uznał, że bezczynność, której się on dopuścił jest nadzwyczaj naganna i nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Przemawia za tym ponad sześciomiesięczny brak aktywność organu, nie informowanie strony o podjętych czynnościach, nie wskazywanie terminu zakończenia postępowania, brak wskazywania przyczyn niezałatwiania sprawy, do czego obliguje organ przepis art. 36 k.p.a. Nagannym jest także brak doręczenia skarżącemu decyzji z [...] października 2015 r. (vide: protokół rozprawy z 3 marca 2016 r., karta nr 52 akt sądowych), pomimo upływu od jej wydania ponad pięciu miesięcy.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200 p.p.s.a.