Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. A. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] stwierdzającej nabycie przez Prezydenta W. z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę – ul. [...] w W. oznaczonej jako działka nr [...], o pow. [...] ha, obręb [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Infrastruktury wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] zawiesił postępowanie z urzędu i wezwał T. B. do wystąpienia do sądu z wnioskiem o stwierdzenie nabycia praw do spadku po A. B. lub do notariusza o sporządzenie aktu poświadczenia dziedziczenia po A. B. w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia. Tym samym w sprawie nie zachodzi stan przewlekłości.
Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącej ostatecznie wskazał, że skarga dotyczy bezczynności i przewlekłości Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r., jak również wskazał, że postępowanie jest zawieszone, a postanowienie o zawieszeniu postępowania nie zostało zaskarżone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Takie brzmienie, powyższy przepis, uzyskał z dniem 17 maja 2011 r. w wyniku jego nowelizacji dokonanej ustawą z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173). Konstrukcja tego przepisu wyróżnia dwie odrębne od siebie instytucje, a mianowicie skargę na bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania.
Podkreślić należy, iż w poprzednim stanie prawnym w orzecznictwie sądów administracyjnych bezczynność organu była utożsamiana zarówno z niepodjęciem w ustalonym terminie przez organ żadnych czynności w sprawie, jak i z nie zakończeniem w terminie postępowania mimo podejmowania czynności w postępowaniu. Obecnie, od nowelizacji ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności, bądź podejmuje je, ale przekracza termin załatwienia sprawy, nie wykonując obowiązku zawiadomienia strony.
Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, w którym wykonywane są czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywane czynności są pozorne powodujące, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70) ewentualnie, w którym następuje mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. W związku ze sprecyzowaniem skargi na rozprawie w dniu 15 grudnia 2014 r., Sąd potraktował niniejszą skargę, jako skargę na przewlekłość.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym wydanie przez organ decyzji w sprawie, czy też wydanie innego rozstrzygnięcia wstrzymującego bieg postępowania, w którym złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas, gdy decyzja lub inne rozstrzygnięcie podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Tym samym nie jest możliwe złożenie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego lub nie zostanie ono podjęte (por. wyrok NSA z 29 listopada 2007r., sygn. akt II OSK 1380/07 Lex nr437951, postanowienie NSA z 29 grudnia 1992r. Sygn. akt II są 697/92, Lex nr 10439).
W niniejszej sprawie, jak wskazano wyżej, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], które nie zostało zaskarżone, zawiesił z urzędu postępowanie. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – art. 103 tej ustawy, a tym samym eliminuje możliwość powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy. Skoro w dacie wyrokowania, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było zawieszone, to brak jest podstaw do zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.
Jednocześnie oceniając działanie organu od daty złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. do dnia zawieszenia postępowania należy stwierdzić, iż organ aktywnie podejmował działania w przedmiocie rozpoznania złożonych wniosków. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Minister zwrócił się do Wojewody [...] o nadesłanie akt sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] r. pismem z dnia [...] r. Po dokonaniu analizy dotyczącej stron postępowania pismem z dnia [...] r. zawiadomił o wszczęciu postępowania. Następnie, w związku z powzięciem wiadomości o śmierci A. B. wystąpił do T. B. o przedłożenie dokumentu potwierdzającego nabycie spadku po A. B. Wobec powzięcia w dniu [...] r. informacji, że postępowanie po A. B. nie zostało przeprowadzone w dniu [...] r. Minister zawiesił postępowanie z urzędu do czasu przedłożenia dokumentów wskazujących następców prawnych A. B. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego, w szczególności w piśmie z dnia [...] r. należy wskazać, że Sąd orzekając w sprawie dotyczącej skargi na przewlekłość nie przeprowadza, kontroli zasadności postanowienia o zawieszeniu postępowania. Kontrola taka może mieć miejsce jedynie na skutek skargi na to postanowienie, ewentualnie na odmowę podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Umorzenie postępowania dotyczyło zobowiązania organu do wydania decyzji, albowiem postępowanie administracyjne jest zawieszone i tym samym orzekanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z art. 200 p.p.s.a.