Uzasadnienie
E. K. i G. K., reprezentowani przez adwokata I. R., wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Wskazali, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] uznał wniesione przez nich zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia [...] sierpnia 2015 r.
Skarżący wnieśli o wyznaczenie Prezydentowi [...] terminu zakończenia postępowania, wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", przyznanie od Prezydenta [...] na rzecz skarżących określonej sumy pieniężnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i podał, że pismem z [...] października 2015 r. pełnomocnik skarżących został poinformowany o przewidywanym terminie zakończenia postępowania i planowanym terminie rozpoznania wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargi na bezczynność Prezydenta [...] poprzedziło złożenie przez skarżących do Wojewody [...] zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Tym samym został spełniony wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., czy też nie.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], nr hip. [...], wpłynął do organu [...] lutego 2015 r. Do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie organ nie rozpoznał sprawy wbrew obowiązkom wynikającym z art. 35 k.p.a. Zaistniały więc przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...].
Wobec tego Sąd uznał, że żądanie skargi zobowiązania organu do rozpoznania sprawy jest uzasadnione. Mając jednak na względzie czynności, jakie muszą być w sprawie wykonane przez organ, jak też realną możliwość załatwienia sprawy przez organ w wyznaczonym wyrokiem terminie, należało wyznaczyć organowi termin dwóch miesięcy do załatwienia sprawy.
Mając zaś na uwadze czas trwania tego postępowania od daty jego wszczęcia, co miało miejsce [...] lutego 2015 r., przeprowadzone dotychczas przez organ czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji, specyfikę sprawy oraz znaną Sądowi z urzędu dużą liczbę spraw tego rodzaju jaka wpłynęła do organu, Sąd uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o wymierzenie organowi grzywny i oddalił skargę w tym zakresie. Wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest bowiem dodatkowym środkiem stosowanym w sytuacjach rażącego naruszenia prawa, jednakże zmierzającym, poprzez dolegliwość finansową, do zmobilizowania organu do wydania decyzji. W niniejszej sprawie, okres czasu w jakim organ pozostawał w bezczynności nie był nadmiernie długi i wobec tego nie zachodzi potrzeba orzeczenia tej dodatkowej dolegliwości.
Sąd oddalił skargę również w części żądania zasądzenia od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a. Wskazany przepis stanowi, że uwzględniając skargę na bezczynność sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Fakultatywny charakter orzekania w tym przedmiocie, o czym świadczy zwrot "sąd może", oznacza że nie w każdym przypadku bezczynności organu ma być przyznawana na rzecz skarżącego suma pieniężna o jakiej stanowi ten przepis. Ustawodawca pozostawił do uznania sądu orzekającego w przedmiocie skargi na bezczynność ocenę czy okoliczności sprawy przemawiają za przyznaniem skarżącemu sumy pieniężnej zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie żądania skargi w tym zakresie, gdyż bezczynność organu nie jest nadmierna.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. oraz art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.