Uzasadnienie
G. M., E.V., J. J. i A. J. pismem z dnia 18 czerwca 2015 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], uregulowaną w księdze wieczystej hip. [...]. W skardze podnieśli, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się od ponad 10 miesięcy i dotychczas nie otrzymali żadnego pisma w sprawie.
Odpowiadając na skargę Prezydent miasta W. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że pełnomocnik stron został poinformowany o tym, że z uwagi na konieczność uzupełnienia akt o dokumenty, o które wystąpiono do Archiwum Państwowego miasta W. nie było możliwe rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie w terminie określonym w postanowieniu Wojewody [...]z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]oraz przewidywanym terminie zakończenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje swym zakresem orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej.
Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku z dnia 18 lipca 2014 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], w określonym terminie.
Stosownie do treści przepisu art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
23) – dalej "kpa", organy administracji publicznej obowiązane są do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do § 3 tego artykułu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 kpa nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia.
Ponadto wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.
Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Rozpoznając wniosek o odszkodowanie za nieruchomość położoną przy ul. [...], hip nr [...] (dawnej ul. [...]) w [...], Prezydent miasta W. przekroczył terminy zakreślone w wyżej wskazanych przepisach. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, od dnia złożenia wniosku do dnia wyrokowania, pomimo wyznaczenia przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. dodatkowego terminu na załatwienie niniejszej sprawy, Prezydent nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie.
Powyższe uzasadnia uwzględnienie skargi na bezczynność Prezydenta miasta W., bowiem organ z nieuzasadnionych powodów nie rozpatrzył wniosku, czym naruszył postanowienia przepisu art. 35 § 1 i 3 kpa i korespondujący z nim art.12 § 1 i 2 kpa.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że termin czterech miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, do wydania decyzji jest terminem wystarczającym do wszechstronnej i rzetelnej oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i załatwienia sprawy. Jednocześnie biorąc pod uwagę datę z jakiej pochodzi wniosek wszczynający postępowanie oraz charakter niniejszej sprawy, a także okoliczność, że organ poinformował stronę o niedotowaniu terminu załatwienia wyznaczając jednocześnie datę zakończenia postępowania na dzień 31 marca 2016 r. Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała rażącego charakteru.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.