Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie ustalenia na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], hip. [...]. Skarżąca wniosła m.in. o zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość oraz orzeczenie, że bezczynność dotycząca wydania decyzji stanowi rażące naruszenie prawa.
Zarządzeniem z [...] maja 2019 r. wezwano skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania, w terminie 7 dni, czy skarga z [...] lutego 2019 r. jest skargą na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2014 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], hip. [...], czy też jest skargą na niewykonanie przez Prezydenta [...] prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 541/17 i wymierzenie ww. organowi grzywny w związku z jego niewykonaniem, pod rygorem uznania, że ww. skarga jest skargą na niewykonanie ww. wyroku.
Jednocześnie poinformowano skarżącą, że wyrokiem z 10 stycznia 2018 r. Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2014 r. w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Obecnie skarżąca może skutecznie wnieść skargę na niewykonanie wyroku z 10 stycznia 2018 r., nie zaś skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania. Jednocześnie poinformowano, że należny wpis od skargi na niewykonanie wyroku wynosi 200 zł.
W piśmie procesowym z [...] maja 2019 r. skarżąca wskazała, że jej skarga z [...] lutego 2019 r. dotyczy niewydania decyzji przez Prezydenta [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], hip. [...] w zakresie wyodrębnionych, sprzedanych lokali nr [...], [...], [...] i [...] oraz zwrotu kwoty wykupu lokalu nr [...] wraz z odsetkami. Zaznaczyła, że jej wskazanie w skardze z [...] lutego 2019 r. uważa za jednoznaczne. Jednocześnie skarżąca uiściła wpis w kwocie 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie (lis pendens) lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.
Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienia NSA z 3 czerwca 2011 r., I OSK 387/11 z 28 lipca 2017 r., I OZ 1133/17; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Kierując się powyższym Sąd zauważa, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 541/17 po rozpoznaniu skargi M. B. na bezczynność Prezydenta [...], zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2014 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], hip. nr [...], w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto Sąd stwierdził, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie.
Sąd zarządzeniem z [...] maja 2019 r. wezwał skarżącą do sprecyzowania skargi. Treść pisma skarżącej z [...] maja 2019 r. oraz okoliczność uiszczenia przez nią wpisu w kwocie 100 zł (pomimo skierowania pouczenia, iż od skargi na niewykonanie wyroku wpis wynosi 200 zł) stanowi w ocenie Sądu o zamiarze wniesienia przez skarżącą kolejnej skargi na bezczynność organu. Sąd nie mógł wbrew woli skarżąej zakwalifikować skargi z [...] lutego 2019 r. jako skargi na niewykonanie wyroku z 10 stycznia 2018 r.
Zauważyć należy, że zarówno w sprawie I SAB/Wa 541/17, jak i w sprawie niniejszej zachodzi tożsamość podmiotowa, gdyż podmiotem praw i obowiązków był organ – Prezydent [...] oraz skarżąca – M. B. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia mają zatem granice powagi rzeczy osądzonej, jakie wyznaczyło rozstrzygnięcie w sprawie zakończonej wyrokiem z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 541/17. Z punktu pierwszego sentencji wyroku z 10 stycznia 2018r. oraz jego uzasadnienia wynika, że przedmiotem kontroli Sądu było rozpoznanie przez Prezydenta [...] sprawy z wniosku z [...] stycznia 2014 r. M. B. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy [...], hip. [...]. Analiza powyższego wyroku, treść uzasadnienia przedmiotowej skargi oraz analiza akt administracyjnych sprawy nie budzi wątpliwości, że przedmiotem skargi z dnia [...] lutego 2019 r. jest postępowanie organu w zakresie rozpoznania powyższego wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy [...], hip. [...].
Zarówno w sprawie niniejszej, jak i zakończonej wyrokiem z 10 stycznia 2018 r. przedmiot sprawy jest więc tożsamy. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 10 marca 2018 r., zaś akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały zwrócone do organu w dniu 4 kwietnia 2018 r. Powyższe dowodzi, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest tożsama zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu ze skargą rozpoznaną powyższym prawomocnym wyrokiem. Z powyższego wynika, że sprawa objęta przedmiotową skargą została już prawomocnie osądzona. Inicjowanie kolejnego postępowania na skutek skargi na bezczynność w tej samej podmiotowo i przedmiotowo sprawie jest niedopuszczalne, a skarga w tym zakresie musi zostać przez Sąd odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., z uwagi na powagę rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z 5 października 2018 r., I OZ 896/18).
Zaznaczenia wymaga, że w razie niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność strona może wnieść skargę żądając wymierzenia temu organowi grzywny (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę w tym przedmiocie wymierza organowi grzywnę oraz ocenia czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ po wydaniu wyroku miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. To właśnie w tym postępowaniu Sąd jest władny ocenić czy po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organ załatwił sprawę, czy też wciąż pozostaje bezczynny lub w dalszym ciągu przewlekle prowadzi sprawę.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji znalazło swoje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.