Uzasadnienie
T. R. i A. R., reprezentowani przez adwokata M. I., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia [...] października 2015 r. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1956 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę, pismem z dnia [...] listopada 2015 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o odrzucenie skargi wskazując, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpali trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a.
Pismem z dnia [...] lutego 2016 pełnomocnik skarżących został wezwany do wskazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, czy skarżący przed złożeniem skargi wyczerpali tryb z art. 37 § 1 k.p.a. i wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu [...] lutego 2016 r. i pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej k.p.a.) na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji wyższego stopnia, a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Według art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, że wystąpienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] przez skarżących z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa warunkowało skuteczność wniesienia przedmiotowej skargi do Sądu. Wyczerpanie środka zaskarżenia stosownie do art. 52 § 1 Ppsa jest bowiem konieczne w każdym przypadku wystąpienia ze skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej.
Z akt sprawy nie wynika, że skarżący przed wniesieniem do Sądu przedmiotowej skargi wyczerpali tryb określony w art. 37 § 1 k.p.a. i wystąpili do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co w świetle art. 52 § 1 Ppsa czyni tę skargę niedopuszczalną.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.