Uzasadnienie
J. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wydania decyzji o odszkodowaniu za nieruchomość położoną w M. przy ul. [...] zajętą pod drogę gminną. Skarżący podał, że złożył zażalenie do Wojewody [...], który postanowieniem z [...] września 2009 r. nr [...] wyznaczył Staroście termin do podjęcia stosownego rozstrzygnięcia w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia postanowienia.
Odpowiadając na skargę Starosta [...] uznał skargę za bezzasadną. Niniejsza sprawa nie mogła zostać zakończona decyzją, gdyż po dokładnej analizie akt sprawy okazało się, że zgromadzona dokumentacja nie jest kompletna z uwagi na brak tytułu własności do przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. w postaci wypisu z księgi wieczystej lub zaświadczenia ze zbioru dokumentów, z którego wynikałoby, iż część nieruchomości została ewentualnie zajęta pod drogę publiczną. W związku z tym tutejszy urząd pismem z 24 listopada 2009 r. wezwał strony postępowania do przedstawienia stosownego dokumentu. Strony nie dostarczyły wymaganych dokumentów. W tym postępowaniu strony zostały należycie i wyczerpująco informowane o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków. W związku z powyższym organ poszukiwał stosowanych dokumentów, jednak bez rezultatu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2008 r. nr [...] na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę M. prawa własności nieruchomości położonej w M. zajętej pod część ulicy [...] wskazanej jako działki nr [...] o pow. [...] m² i [...] o pow. [...] m².
Wojewoda podał, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa ani Gminy M., pozostawała jedynie we władaniu tej Gminu jako droga publiczna zgodnie z uchwałą Rady Narodowej Miasta W. z [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]), ulica [...] stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. drogę lokalną miejską, a ze zgromadzonych dokumentów wynika, że wymieniona nieruchomość stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasność osób fizycznych. Wobec tego zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomość stała się z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy własnością Gminy M. a ostateczna decyzja w tym przedmiocie stanowi podstawę do wpisu w księdze wieczystej.
Skarga jako zasadna została uwzględniona.
Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z 24 września 2008 r. zwrócił się do Starosty [...] o wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę – ulicę [...] w M. Powołał się na decyzję Wojewody [...] [...] czerwca 2008 r. o nabyciu przez Gminę M. z dniem 1 stycznia 1999 r. tej nieruchomości. Ustalenia decyzji Wojewody, która stała się ostateczna w dniu 29 lipca 2008 r. Organ, który ma określić wysokość odszkodowania jest związany decyzją wydaną w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. i nie ma uprawnień do kwestionowania jej ustaleń.
W sprawie zostały też spełnione warunki formalne, bowiem skarżący w dniu 16 czerwca 2009 r. złożył do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przez Starostę wniosku o wypłatę odszkodowania, a Wojewoda postanowieniem z [...] września 2009 r. nr [...] zobowiązał Starostę do wydania stosownego rozstrzygnięcia w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia tego postanowienia.
W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).