Uzasadnienie
W dniu [...] A. P., M. S., M. R., J. L. wniosły skargę na bezczynność Prezydenta [...] w związku z nierozpatrzeniem wniosku z dnia 28 grudnia 2012 r. o przyznanie odszkodowania w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami za nieruchomość przy ul. [...] hip. [...] w [...].
Sprawa miała następujący przebieg:
W związku z brakiem czynności organu skarżący pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. złożyli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 kpa.
Pismem z dnia 8 grudnia 2013 r. skarżący wnieśli ww. skargę podkreślając, że Wojewoda [...] nie rozpoznał zażalenia.
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin 3 miesięcy od daty doręczenia postanowienia na podjęcie rozstrzygnięcia.
Prezydent [...] skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę przekazał do sądu w dniu 12 lutego 2014 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że wobec wniosku z 28 grudnia 2012 r. o przyznanie odszkodowania w dniu 12 lutego 2014 r., poinformował skarżących, iż wniosek może być rozpatrzony po uprzednim zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa użytkowania wieczystego do ww. gruntu. Dopiero w przypadku wydania decyzji odmawiającej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego będzie możliwe prowadzenie postępowania o odszkodowanie za ww. nieruchomość i wydanie decyzji w przewidywanym terminie do 30 czerwca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów.
W takim przypadku kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy w istocie organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd bierze pod uwagę wyłącznie fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi administracji nie można zarzucić bezczynności, polegającej na naruszaniu terminów załatwienia sprawy wyznaczonych przepisami.
Zgodnie z art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2).
Organy w każdym postępowaniu administracyjnym zobowiązane są przestrzegać terminów wyznaczonych w ustawie kodeks postępowania administracyjnego do załatwienia sprawy. Terminy do załatwienia sprawy określa art. 35 § 1 k.p.a. wskazując, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).
Trzeba również dodać, że ustawodawca przewidział jednocześnie, iż do terminów określonych w powołanych wyżej przepisach nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.
Podkreślić należy, że datą wszczęcia postępowania w rozpoznawanej sprawie jest data otrzymania wniosku skarżących z dnia 28 grudnia 2012 r. o przyznanie odszkodowania - w trybie art. 215 u.g.n. - za nieruchomość przy ul. [...] hip. [...] w [...]. Jak wynika z akt sprawy do chwili obecnej - na co zwrócił uwagę Prezydent [...] – nie został jeszcze rozpatrzony wniosek z dnia o przyznanie prawa użytkowania wieczystego, rozpoznanie którego w sposób negatywny otwiera dopiero możliwość domagania się wypłaty odszkodowania.
Niemniej okoliczność ta nie zwalniała organu od wydania aktu administracyjnego. Jeżeli załatwienie sprawy poprzez rozpoznanie wniosku skarżących zależało od rozstrzygnięcia innej sprawy (przyznania użytkowania wieczystego do opisanej nieruchomości) organ winien był z urzędu zawiesić postępowanie w trybie art. 97 § 4 k.p.a.
W konsekwencji, przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku organ mimo wszystko dopuścił się bezczynności w niezałatwieniu sprawy w przepisanym ustawą terminie.
Stosownie do art. 149 § 1 zdanie drugie ww. ustawy Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W świetle tego przepisu, Sąd nie stwierdził, aby istniejąca w chwili skierowania skargi bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zważywszy że nie została jeszcze rozstrzygnięta sprawa przyznania prawa użytkowania wieczystego do opisanej nieruchomości.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym i drugim sentencji wyroku.
O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 p.p.s.a.