Uzasadnienie
Pismem z 8 października 2015 r. I.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z 17 października 2014 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...].
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w związku z nierozpoznaniem ww. wniosku o odszkodowanie w terminie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego skarżąca wniosła zażalenie do Wojewody [...] na niezałatwienie sprawy w terminie. W następstwie rozpoznania powyższego Wojewoda postanowieniem z [...] czerwca 2015 r., nr [...] uznał je za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi dodatkowy termin załatwienia sprawy wynoszący do dwóch miesięcy od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. Termin ten upłynął bezskutecznie, wobec czego, skarga na bezczynność stała się zasadna, gdyż zdaniem skarżącej terminy załatwienia niniejszej sprawy zostały w sposób rażący przekroczone przez Prezydenta.
Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w związku z trudnościami w ustaleniu dokładnej daty pozbawienia poprzedniego właściciela lub jego następcy prawnego faktycznej możliwości władania przedmiotową działką pismami z 12 listopada 2015 r. wystąpił o przesłanie niezbędnych dokumentów do Wydziału Infrastruktury [...] oraz do Wydziału Architektury i Budownictwa [...]. Jednocześnie wskazał, że pismem z 12 listopada 2015 r. pełnomocnik strony poinformowana została o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym terminie zakończenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Również stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267) – powołana dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga I.W. zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy wniosek skarżącej o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], wpłynął do organu w dniu 20 października 2014 r., co wynika z umieszczonej na piśmie prezentaty. Od tej więc daty rozpoczął bieg termin na załatwienie sprawy. Pomimo jego upływu Prezydent W. nie zakończył postępowania w sprawie. Również na dzień orzekania przez Sąd brak było decyzji merytorycznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania wniosku I.W. z 17 października 2014 r.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ zwrócił się do Burmistrza [...] (vide: pismo z 23.02.2015 r.), do Biura Geodezji i Katastru Urzędu W., Archiwum Państwowego W.(vide: pisma z 28.05.2015 r.), do Urzędu W. Delegatura Biura Gospodarki Nieruchomościami [...] (vide: pismo z 2.10.2015 r.), do Urzędu W. Wydział Infrastruktury w [...], do Urzędu W. Wydział Architektury i Budownictwa [...] (vide: pisma z 12.11.2015 r.). Natomiast pismem z 12 listopada 2015 r. poinformował pełnomocnika skarżącej o podjętych czynnościach w sprawie, przyczynach zwłoki oraz dodatkowym terminie załatwienia sprawy, do czego obliguje go norma zawarta w art. 36 § 1 k.p.a., wyznaczając go wówczas do dnia 31 marca 2016 r.
Bezczynność organu, chociaż naganna, nie ma charakteru rażącego. Rozpoznając sprawę Sąd wziął bowiem pod uwagę skomplikowany i historyczny charakter niniejszej sprawy, należącej do kategorii spraw tzw. dekretowych.
W postępowaniu tym organ musi zgromadzić szereg dokumentów, których z uwagi na charakter sprawy i upływ czasu należy poszukiwać w archiwach własnych oraz innych podmiotów. Organ wskazał także dodatkowy termin zakończenia postępowania (31 marca 2016 r.) - stosując się w tym względzie do dyspozycji prawnej z art. 36 § 1 k.p.a.
Podsumowując wskazać należy, że zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu powyższego wniosku uznać należało za w pełni uzasadniony, co skutkować musiało wyznaczeniem organowi dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy. Wyznaczając ten termin, Sąd miał na względzie zarówno określone w przepisach procedury administracyjnej terminy obligujące organ administracji publicznej do rozstrzygnięcia sprawy, jak też realną możliwość jej załatwienia przez organ w wyznaczonym wyrokiem terminie.
Sąd uznał, że brak jest przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącej o wymierzenie organowi grzywny. Wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest bowiem dodatkowym środkiem zmierzającym, poprzez dolegliwość finansową, do zmobilizowania organu do wydania decyzji. Jednakże w realiach niniejszej sprawy stosowanie tego środka nie jest zasadne. Wobec czego skarga w tej części podlega oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a w związku z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200 p.p.s.a.