Uzasadnienie
P. S. (Skarżący) pismem z dnia [...] października 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (SKO) w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. P. S. złożył zażalenie na postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. dotyczące sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2014 r. poprzez zastąpienie błędnie użytego,,P." prawidłowym,,P.".
Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu ww. zażalenia utrzymało w mocy przedmiotowe postanowienie.
Pismem z dnia [...] października 2015 r., skarżący wezwał Kolegium do zaprzestania naruszeń prawa i usunięcia naruszeń prawa w zakresie rozpoznania złożonego przez niego zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., a następnie w dniu 6 października 2015 r. wniósł wskazaną na wstępie skargę, wskazując, że do dnia złożenia skargi organ nie wydał jednak żadnej decyzji ani postanowienia w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i rozpoznanie w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Podstawowym celem skargi na bezczynność organu bądź przewlekłość postępowania jest ochrona jednostki przed nieuzasadnioną zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej. Uwzględnienie skargi w trybie art. 149 § 1 P.p.s.a. polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.
Stosownie do treści art. 35 § 1 K.p.a organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.
W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej kontrola sądu sprowadza się zatem do sprawdzenia, czy rzeczywiście organ pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi administracji nie można zarzucić bezczynności, polegającej na naruszaniu terminów załatwienia sprawy wyznaczonych przepisami K.p.a.
W niniejszej sprawie skarga dotyczyła bezczynności organu odwoławczego, w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...], po rozpoznaniu ww. zażalenia, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Powyższe oznacza, że nie tylko na dzień orzekania, ale już na dzień wniesienia skargi tj. 6 października 2015 r. organ nie pozostawał w bezczynności.
W konsekwencji skoro SKO w [...] w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skargi na bezczynność załatwiło sprawę, to należy uznać, że nie pozostawało w bezczynności ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd i to niezależnie od tego, czy wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostałyby doręczone skarżącemu, czy też nie. W tej sytuacji skarga jest całkowicie bezzasadna.
Ponadto zauważyć należy, że instytucja przewidziana w przepisie art. 149 § 1 P.p.s.a., służyć ma obronie praw obywatela przed brakiem działania organu. Niniejsza natomiast sprawa jest jedną z kilkuset spraw zainicjowanych przez skarżącego w organie, czego konsekwencją były wnoszone do Sądu skargi na bezczynność organu, czy wnioski o wymierzenie grzywny w związku z nieprzekazaniem tych skarg (od [...] stycznia 2016 r. w Sądzie zarejestrowano ponad 2500 spraw P. S.). Z powyższego, w ocenie Sądu wynika, że Skarżącemu nie chodzi o urzeczywistnienie prawa obywateli do obrony swych praw przed organem administracji. Jego działanie nastawione jest w istocie na nękanie podmiotu zobowiązanego do rozpoznawania spraw z zakresu administracji publicznej, co sprzeczne jest z funkcjami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skoro zatem działania Skarżącego, jak już wykazano powyżej, mają na celu inicjowanie jak największej liczby postępowań, a nie obrony swoich praw, to również z tej przyczyny brak jest podstaw do uwzględnienia skargi wniesionej w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.