Uzasadnienie
I SAB /Wa 79/06
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. W. zarzucił Prezydentowi Miasta W. bezczynność w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], oznaczonej nr hip. [...] – w części nie objętej decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...].
Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy grunt został objęty działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
Zgodnie z zaświadczeniem Państwowego Biura Notarialnego z dnia [...] czerwca 1990 r. prawo własności w/w nieruchomości ujawnione było w księdze wieczystej pod nazwą "[...]" na rzecz H. W. i Z. G. Wnioskiem z dnia [...] lutego 1949 r. Z. G. wystąpiła – w trybie art. 7 wyżej cytowanego dekretu - o ustanowienie na nieruchomości prawa własności czasowej.
Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] sierpnia 1984 r. sygn. akt [...] stwierdzono, że spadek po Z. G. zmarłej w dniu [...] czerwca 1984 r. nabyła L. P. Następnie zaś postanowieniem Sądu Rejonowego dla Miasta W., sygn. akt [...] zostały stwierdzone na rzecz S. W. prawa spadkowe po H. W., która zmarła [...] października 1988 r.
Decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] ustanowiono na rzecz L. P. prawo użytkowania wieczystego do gruntu o powierzchni [...] m kw. w udziale [...] części, położonego przy ulicy [...], opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta KW Nr [...] oraz na rzecz S. W. – w udziale [...] części. Jednocześnie w pkt [...] w/w decyzji organ stwierdził, że odnośnie pozostałej części nieruchomości hip. Nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...]-część, [...]- część i [...]-część z obrębu [...], wniosek z dnia [...] lutego 1949 r. zostanie rozpoznany odrębna decyzją.
W związku z powyższym w dniu [...] maja 2004 r. skarżący wystąpił w dniu [...] maja 2004 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z zażaleniem – w trybie art. 37 § 1 k.p.a. a ponieważ zażalenie to nie zostało rozpatrzone przez organ, w dniu [...] lipca 2004 r. wystąpił do Sądu z przedmiotową skargą na bezczynność Prezydenta Miasta W. W odpowiedzi na skargę oraz w kolejnym piśmie procesowym Prezydent Miasta W. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że rozstrzygnięcie powyższego wniosku w jego pozostałej części wiąże się z koniecznością dokonania wydzielenia gruntu odpowiadającego granicom dawnej nieruchomości [...] a ponadto organ – w swych pismach - zaakcentował okoliczność braku planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi punkt odniesienia dla rozstrzygania o tzw. wnioskach dekretowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało uznać za uzasadnioną.
Jak wynika z powyższego, wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. został złożony w 1949 r. a zatem kilkadziesiąt lat temu.
Decyzją z [...] lutego 2004 r. wniosek ten został rozstrzygnięty w części, zaś w pozostałym zakresie organ wyłączył go do odrębnego rozpoznania, z uwagi na konieczność przeprowadzenia szczegółowego postępowania dotyczącego możliwości podzielenia działek nr [...]-część, [...]-część i [...]-część z obrębu [...] i wydzielenia z nich działki ewidencyjnej w granicach nieruchomości hip nr [...]. Nadmienić wypada, że choć od tego rozstrzygnięcia do chwili obecnej minęło prawie trzy lata, sprawa, która zawisła jeszcze w 1949 r., nadal nie została w całości, definitywnie rozpatrzona. Mając zatem na uwadze, że przy tak znacznej długotrwałości postępowania administracyjnego wszelkie, niezbędne do rozstrzygnięcia merytorycznego czynności wyjaśniające mogły być już dawno przez organ przeprowadzone, Sąd uznał skargę na bezczynność organu za uzasadnioną i z mocy przepisu art. 149 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji.
Odnośnie dopuszczalności niniejszej skargi należy stwierdzić, że wg art. 52 § 1 i 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, warunkiem prawidłowego jej wniesienia jest wcześniejsze wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem administracyjnym. W związku z powyższym, w sprawie dotyczącej bezczynności organu, wniesienie przez skarżącego zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia, Sąd uznał za wyczerpanie środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w przedmiotowej sprawie. Okoliczność, że Kolegium do chwili obecnej nie rozstrzygnęło o zasadności powyższego zażalenia, pozostaje bez wpływu na powyższe.