Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. T. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie doręczenia postanowienia tego organu z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. W skardze zarzuciła organowi brak wydania korespondencji według art. 42 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Podniosła, że nigdy nie zostały jej skutecznie doręczone prawdziwe decyzje i postanowienia - co skutkuje pozbawieniem jej prawa do złożenia odwołania lub zażalenia. Wniosła o wezwanie Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej do doręczenia jej postanowienia "do ręki", a nie pozornie poprzez wysyłanie korespondencji za potwierdzeniem odbioru w sytuacji, gdyż nie ma ona dostępu do skrzynki pocztowej.
Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] skarżąca odebrała osobiście w siedzibie Centrum Pomocy Społecznej w dniu [...] kwietnia 2014 r. Skarżąca od dnia [...] maja 2013 r. składając podania do Centrum Pomocy Społecznej nie wskazuje w nich adresu zamieszkania. Natomiast składając wnioski do innych instytucji w tym m.in. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podaje adres: W., ul. [...]. W toku prowadzonych postępowań organ ustalił, iż skarżąca zamieszkuje w W. przy ul. [...]. Przeprowadzone od dnia [...] stycznia 2014 r. rodzinne wywiady środowiskowe - w tym ostatni z dnia [...] stycznia 2016 r. potwierdziły, że wskazany lokal jest jej miejscem zamieszkania.
W związku z tym Centrum Pomocy Społecznej przekazuje korespondencję na ten adres. Ponadto organ wskazał, że w budynku, w którym T. G. zajmuje mieszkanie, zlokalizowana jest również placówka pocztowa. Prezydent W. podniósł również, iż zastosowanie art. 42 § 2 lub 3 k.p.a., na który powołuje się skarżąca, ma zastosowanie wyłącznie po udokumentowaniu, że okoliczności określone w art. 42 § 1 k.p.a. nie są możliwe do spełnienia. Wobec powyższego skarga jest nieuzasadniona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu a następnie doręczył go stronom postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany bądź doręczony, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., czy też nie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta W. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż wbrew twierdzeniom skarżącej organ doręczył T. G. skutecznie odpis postanowienia z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. W aktach sprawy znajduje się bowiem odpis ww. postanowienia, którego doręczenia domaga się skarżąca, na którym widnieje odręczna adnotacja "otrzymałam do rąk w ośr [...] r." podpisana własnoręcznie przez skarżącą. W tej sytuacji nie sposób zarzucić organowi bezczynności przy doręczeniu przedmiotowego postanowienia skarżącej. Jak wynika bowiem z powyższej adnotacji skarżąca otrzymała postanowienie 13 dni po dacie jego wydania.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.