Uzasadnienie
T. L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu [...] grudnia 2015 r. (data stempla pocztowego) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. (ponowionego wnioskiem z [...] lipca 2015 r.) o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1960 r. nr [...], na podstawie którego odmówiono dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. hip. [...] w części dotyczącej mienia stanowiącego własność Skarbu Państwa, tj. działki nr [...] z obrębu [...].
Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpatrzenie sprawy, dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji dekretowych wydanych w odniesieniu do ww. nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, powołując się na niewyczerpanie przez stronę trybu określonego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267) – dalej "k.p.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa", skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia – stosowanie do art. 52 § 2 Ppsa - należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku zatem, gdy stronie przysługuje prawo skorzystania z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego z ich pominięciem jest niedopuszczalne.
Przepis art. 37 § 1 Kpa stanowi z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy bezczynności Ministra Infrastruktury i Budownictwa, który nie ma nad sobą organu wyższego stopnia. Tym samym przed jej wniesieniem strona skarżąca winna wystąpić do niego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tego rodzaju wezwanie pełnomocnik T. L. wprawdzie wystosował, ale nie dotyczyło ono wniosku wszczynającego postępowanie przed organem.
Wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji dekretowych wydanych w odniesieniu do nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. hip. [...]. Natomiast w niniejszej sprawie przedmiotem prowadzonego przez organ nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w trybie nadzorczym jest stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1960 r. nr [...], nie zaś stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1960 r. nr [...] (dekretowego).
Organ słusznie wskazał w odpowiedzi na skargę, że ponowne rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1960 r. nr [...] spowodowałoby wydanie drugiej decyzji w tej samej sprawie, co skutkowałoby nieważnością postępowania.
Konkludując powyższe, należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał w sposób prawidłowy trybu przewidzianego w art. 37 Kpa, ponieważ nie wezwał do usunięcia naruszenia prawa w zakresie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], a takiego właśnie zakresu dotyczył jego wniosek wszczynający postępowanie przed organem.
Należy podkreślić, że skarżący posiada profesjonalnego pełnomocnika, który działa w jego imieniu. W związku z tym wszelkie pisma składane przez profesjonalnego pełnomocnika powinny być formułowane precyzyjnie, czego nie można powiedzieć o pismach pełnomocnika, znajdujących się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy, w tym o wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] listopada 2015 r.
Z powyższych względów skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.