Uzasadnienie
A. W. pismem z 19 października 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] i [...] (dawniej [...]), ozn. hip. [...].
Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowa nieruchomość, na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność gminy W., a następnie w 1950 r. stała się własnością Skarbu Państwa.
P. W., M. W., A. W., E. W. i K. O. (następcy prawni byłego właściciela gruntu – A. W.) wnioskiem z 15 października 2014 r. wystąpili do Urzędu W. o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w trybie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.).
Pismem z 3 lutego 2015 r. wnioskodawcy wnieśli do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie.
Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] uznał wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy termin załatwienia sprawy wynoszące trzy miesiące od dnia otrzymania postanowienia.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na bezczynność z 19 października 2015 r. A. W. wskazał, że organ, mimo upływu terminu wskazanego przez Wojewodę [...] w postanowieniu z [...] kwietnia 2015 r. (tj. 15 lipca 2015 r.), nie rozpoznał wniosku o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i wskazał, że pismem z 7 grudnia 2015 r. poinformował strony o przyczynach niedotrzymania terminu, o którym mowa w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", jak również przewidywanym terminie wydania decyzji, tj. 30 kwietnia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent W. od dnia 23 października 2014 r., kiedy to do organu wpłynął wniosek m.in. skarżącego z 15 października 2014 r., do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania za ww. nieruchomość. Organ nie zastosował się również do obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 K.p.a., bowiem wystosował do stron tylko jedno pismo (tj. z 7 grudnia 2015 r.) informujące o przewidywanym terminie zakończenia postępowania, a to na skutek wniesionej do Sądu skargi na bezczynność.
Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki, a zatem koniecznym było wydanie wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku P. W., M. W., A. W., E. W. i K. O. z 15 października 2014 r.
Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że w dacie złożenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] i [...] (dawniej [...]), ozn. hip. [...] (tj. 23 października 2014 r.), toczyło się jeszcze postępowanie o ustanowienie na tej nieruchomości prawa użytkowania wieczystego na rzecz wnioskodawców, zainicjowane ich pismem z 19 czerwca 2013 r. (w piśmie tym wystąpiono o rozpoznanie wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu złożonego przez A. W. w dniu 16 lutego 1949 r.). Postępowanie to zakończone zostało dopiero wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2587/14, który uzyskał walor prawomocności z dniem 18 czerwca 2015 r. Akta administracyjne sprawy zwrócone zostały do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w dniu 15 lipca 2015 r., natomiast do Urzędu W. w dniu 15 października 2015 r. Od tej dopiero daty istniała faktyczna możliwość rozpoznania przez Prezydenta W. wniosku o ustalenie odszkodowania za grunt przedmiotowej nieruchomości.
Organ uznając, że toczące się postępowanie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego ma wpływ na postępowanie o odszkodowanie za tę nieruchomość, nie zawiesił wprawdzie tego drugiego postępowania, na co pozwala mu przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., przez co spowodował związanie terminami wynikającymi z treści art. 35 § 3 K.p.a., to jednak w ocenie Sądu nie sposób mu zarzucić, że bezczynność w sprawie o odszkodowanie ma charakter rażącego naruszenia prawa.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.).