Uzasadnienie
Dnia 21 maja 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J.R., A.R., W.R., Z.R., D.S., B.S. i T.D. na bezczynność Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie rozpatrzenia wniosku dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] grudnia 1970 r. o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu utrzymanej w mocy decyzją Komisji Odwoławczej do spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 1971 r.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że pomimo upływu terminów ustalonych w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wezwania do usunięcia naruszeni prawa z dnia 12 marca 2007 r. skierowanego do Ministra organ ten nie rozpatrzył złożonego wniosku. Skarżący nie byli także informowani o przeszkodach uniemożliwiających wydanie decyzji administracyjnej w ustawowym terminie. W tej sytuacji skarżący wnieśli o zobowiązanie Ministra do rozpoznania złożonego wniosku i wydania decyzji administracyjnej w terminie 30 dni od dnia wydania przez Sąd orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o jej oddalenie względnie o umorzenie postępowania przed Sądem, podnosząc w uzasadnieniu, że nie pozostaje w bezczynności, ponieważ dnia [...] maja 2007 r. wydana została decyzja nr [...] rozstrzygająca sprawę przedmiotowego wniosku (która została załączona do akt administracyjnych sprawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Bezczynność organu administracji ma miejsce wówczas, gdy w terminie wynikającym z przepisów prawa (art. 35 i art. 36 kpa) organ nie podejmuje żadnej czynności w danej sprawie lub wprawdzie te czynności podejmuje, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub innego wymaganego przepisami prawa aktu.
W niniejszej sprawie skarżący zarzucili organowi bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] grudnia 1970 r. o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu utrzymanej w mocy decyzją Komisji Odwoławczej do spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 1971 r. Obecnie zarzut ten nie może zostać uznany za zasadny. Jak wynika z akt sprawy, Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu złożonego wniosku, stwierdził nieważność kwestionowanych decyzji wywłaszczeniowych.
W orzecznictwie podkreśla się, iż w sprawach dotyczących rozpoznawania skarg na bezczynność organów administracji publicznej Sąd orzeka, biorąc za podstawę stan rzeczy (prawny i faktyczny) istniejący w chwili zamknięcia rozprawy (a nie w chwili złożenia skargi), a ściślej zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia (np. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SAB/Gd 29/96, niepubl., wyrok NSA z dnia 16 września 1998 r. sygn. akt IV SAB 37/97, niepubl.). Celem skargi na bezczynność nie jest bowiem samo stwierdzenie, iż organ administracji pozostawał w bezczynności, lecz spowodowanie ustania stanu bezczynności. Podkreśla to art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zgodnie z którym w wyroku Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy może tylko zobowiązać organ administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W związku z powyższym uznać należało, że w rozpatrywanej sprawie postępowanie ze skargi na bezczynność stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.