Uzasadnienie
S. O. (Skarżąca) pismem z dnia [...] listopada 2015 r. złożyła do tutejszego sądu skargę na bezczynność Wojewody [...] w rozpoznaniu jej wniosku z dnia [...] września 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lipca 1982 r. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że bezczynność Wojewody [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zobowiązanie organu do wydania w określonym przez sąd terminie, nie dłuższym niż 1 miesiąc od daty uprawomocnienia się wyroku, decyzji administracyjnej kończące w pierwszej instancji postępowanie w sprawie.
Skarżąca wskazała również, że pismem z dnia 29 października 2015 r. złożyła zażalenie na bezczynność organu administracji wyczerpując tym samym tryb określony w k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zażalenie Skarżącej zostało mu przekazane przez Ministra infrastruktury w dniu [...] listopada 2015 r. W dniu 23 listopada 2015 r. Wojewoda [...] przekazał kopię akt wraz ze swoim stanowiskiem do Ministerstwa. W ocenie organu oznacza to, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia.
Jednocześnie organ wskazał, że wniosek Skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji przekazany został w dniu 20 listopada 2015 r. zgodnie z właściwością do rozpoznania Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd umarza postępowanie, gdy z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 powołanego przepisu stało się ono bezprzedmiotowe. Zwrot normatywny: "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie ustawy chodzi zatem o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie.
W ocenie sądu w niniejszej sprawie zaistniała okoliczność skutkująca koniecznością umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca skierowała wniosek do Wojewody o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1982 r. a następnie wniosła skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu tego wniosku. Już po wniesieniu przez Skarżącą skargi do tutejszego sądu, Wojewoda [...] uznając się za niewłaściwy, w trybie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał sprawę Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju.
W ocenie sądu opisane wyżej okoliczności uznać należy za zdarzenie, w wyniku którego przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna ze skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności. Skoro Wojewoda Mazowiecki nie jest organem właściwym do rozpoznania sprawy nie jest możliwe wydanie wyroku zobowiązującego go do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.
Wobec powyższego, możliwe byłoby ewentualne rozważanie, czy Wojewoda [...] nie pozostawał w bezczynności w zakresie przekazania sprawy do rozpoznania właściwemu organowi, do czego podstawę dawałby art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Jednak należy zwrócić uwagę, że Skarżąca wnosząc skargę nie wskazywała na bezczynność Wojewody w przekazaniu jej wniosku do rozpoznania właściwemu organu, ale domagała się zobowiązania organu do rozpoznania jej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Innymi słowy mówiąc, skarga nie dotyczyła bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w kwestiach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., ale bezczynności w wydaniu decyzji.
Końcowo sąd wskazuje, że nie podzielił stanowiska organu o niewyczerpaniu przez Skarżącą przysługujących jej środków zaskarżenia. W ocenie sądu dla przyjęcia wyczerpania przysługujących Skarżącej środków zaskarżenia wystarczające było wykazanie złożenia zażalenia na bezczynność organu. Podkreślić należy, że organ w odpowiedzi na skargę nie kwestionował faktu złożenia zażalenia, ale, jak się wydaje, niewyczerpania środków zaskarżenia upatrywał w nierozpoznaniu zażalenia przed dniem wniesienia skargi. W ocenie sądu takie stanowisko organu jest nieprawidłowe.
Sąd wskazuje w tym miejscu, że stan faktyczny niniejszej sprawy był odmienny od stanu faktycznego sprawy rozpoznanej postanowieniem NSA z dnia 19 stycznia 2011 r. I OSK 2120/10 (przywołanym w odpowiedzi na skargę). W sprawie zakończonej przywołanym postanowieniem skarżący wezwany został do uzupełnienia wymogów formalnych skargi poprzez złożenie odpisu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a do organu wyższego stopnia przed złożeniem skargi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Nie złożenie powyższego odpisu skutkowało odrzuceniem skargi przez sąd pierwszej instancji, które to stanowisko podzielone zostało przez sąd kasacyjny. W realiach niniejszej sprawy orzeczenie to nie może jednak znaleźć zastosowania, gdyż jak już wyżej wskazano, okolicznością niesporną jest złożenie przez Skarżącą zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
Wobec powyższego sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w sprawie.