Uzasadnienie
Hotel [...] Spółka z o.o. z siedzibą w K. złożył skargę, na opieszałość Starosty P. polegającą na nie wydaniu decyzji o naliczeniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość składającą się z działki gruntu nr [...] położonej przy ul. [...] w wsi K. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podała, że w dniu 27 marca 2002 r. uprawomocniła się decyzja nr [...] o podziale działki nr [...] położonej we wsi K. gmina K. przy ulicy [...]. Skutkiem wydania decyzji o podziale geodezyjnym działki, na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wydzielona część działki o numerze [...] i powierzchni [...] m2, która w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczona pod budowę "drogi krajowej, obwodnicy, trasy mostowej o szerokości w liniach rozgraniczających 40 metrów" stała się własnością Skarbu Państwa.
W dniu 9 kwietnia 2002 r. Spółka, zgodnie z art. 98 ust. 3 oraz art. 112 ust. 4 powołanej ustawy, złożyła do Starosty P. jako organu reprezentującego Skarb Państwa, wniosek o wydanie decyzji w kwestii naliczenia i wypłaty należnego odszkodowania.
Starosta P. w dniu [...] stycznia 2003 r. (sygnatura [...]), powołując się na brak środków odmówił wydania decyzji i wypłaty odszkodowania.
W dniu 29 stycznia bieżącego roku Spółka złożyła do Wojewody [...] skargę na opieszałość Starosty P. Wojewoda [...] w dniu [...] marca 2003 r. postanowieniem nr [...] (sygnatura sprawy [...]) zobowiązał Starostę P. do wydania rozstrzygnięcia w nieprzekraczalnym terminie do dnia 30 czerwca 2003 r.
Zgodnie z ostatecznym postanowieniem Wojewody [...], Starosta P. rozpoczął ze Spółką negocjacje na temat wysokości należnego odszkodowania. Z uwagi na to, że oferta Starosty P. dotycząca wysokości należnego odszkodowania była zdaniem zarządu Spółki rażąco niska i w żaden sposób nie korespondowała z wartością rynkową wywłaszczonej nieruchomości ustaloną między innymi dla potrzeb naliczania opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego, Spółka kilkakrotnie zwracała się do Starosty P. z wnioskami (pisma z dnia 11 czerwca 2003 r., 8 lipca 2003 r. i 12 sierpnia 2003 r.) o wykonanie operatu szacunkowego wywłaszczonej nieruchomości i na tej podstawie ustalenie wysokości należnego odszkodowania.
Spółka poinformowała również Starostę P., że z uwagi na znaczne rozbieżności pomiędzy ofertami przedstawionymi przez Starostę i zarząd Spółki nie wyraża woli dalszego kontynuowania negocjacji i wniosła o ustalenie wysokości odszkodowania na podstawie operatu szacunkowego wartości rynkowej nieruchomości.
W odpowiedzi na to wystąpienia Starosta P. odmówił wykonania operatów szacunkowych i wyznaczenia na tej wartości należnego odszkodowania.
W dniu 29 października 2003 r. Starosta P. wydał decyzję nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczona nieruchomość.
Jako uzasadnienie decyzji organ podniósł, iż zgodnie z art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami starosta jest zobowiązany do ustalenia wysokości odszkodowania jedynie w przypadku braku porozumienia stron co do wysokości odszkodowania, a w tym przypadku stroną zobowiązaną do wypłaty odszkodowania winna być Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA).
Od decyzji Starosty P. odwołanie złożyła zarówno Spółka jak i GDDKiA. W postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] w dniu [...] lutego 2004 r. wydał decyzję nr [...] uchylającą decyzje Starosty P. o umorzeniu postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Spółka dążąc do zakończenia przewlekłej procedury prowadzonej przez Starostę P. w dniu 23 lutego 2004 r. zwróciła się bezpośrednio do GDDKiA (z kopią pisma do Starosty) z wnioskiem o ustalenie wysokości należnego odszkodowania.
W odpowiedzi z dnia 4 marca bieżącego roku GDDKiA podtrzymała swoje stanowisko, iż nie jest stroną i organem właściwym do ustalenia wysokości należnego odszkodowania, gdyż z uwagi na zmianę kategorii, planowana droga stała się drogą wojewódzką. GDDKiA podtrzymała również swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji Starosty P., iż zgodnie z art. 98 ust. 3 i art. 4 pkt 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami organem właściwym w sprawach o zapłatę odszkodowania za grunty wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa jest starosta.
W tej sytuacji w dniu 17 marca 2004 r ponownie zwróciliśmy się do Starosty P. z wnioskiem o ustalenie wysokości odszkodowania.
W odpowiedzi Starosta P. poinformował, że przed wydaniem rozstrzygnięcia musi zostać ustalony aktualny status planowanej drogi. W kolejnych pismach Starosta P. informował Spółkę, iż prowadzi korespondencję z gminą K. w celu ustalenia kategorii drogi i sprawa zostanie rozpatrzona w terminie jednego miesiąca od zgromadzenia akt sprawy.
Działanie Starosty jest nieuzasadnionym przewlekaniem postępowania nie mającym znaczenia przy postępowaniu mającym na celu wypłatę należnego Spółce odszkodowania.
Oczywiste jest, że planowana droga została uwzględniona w obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego. Droga niezależnie od kategorii (krajowa czy wojewódzka) musiała być wcześniej wpisana do planu zagospodarowania przestrzennego województwa i musiała zostać zaakceptowana na etapie uzgadniania projektów planów przez władze powiatu, zgodnie z procedurą określoną w obowiązującej wówczas ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym Starosta P. jako organ biorący udział w procesie opracowania planów zagospodarowania przestrzennego ma pełną wiedzę na temat realizacji zadań ponadlokalnych realizowanych na podległym mu terenie.
Faktem jest, że 27 marca 2002 r. Spółka została pozbawiona prawa użytkowania wieczystego nieruchomości przejętej przez Skarb Państwa pod budowę drogi publicznej. Od przeszło dwóch lat nie otrzymała należnego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje
w pierwszej kolejności należy rozważyć kwestię dopuszczalności skargi.
Przed wniesieniem skargi do sądu na bezczynność organu administracji publicznej skarżący winien wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa, to znaczy złożyć zażalenie na bezczynność organu wyższego stopnia nad organem właściwym do załatwienia sprawy.
Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Środkiem zaskarżenia, o jakim stanowi powyższy przepis, jest również zażalenie z art. 37 § 1 kpa.
Na rozprawie w dniu 10 listopada 2004 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie likwidator Hotelu [...] Spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. oświadczył, że przed wniesieniem skargi do sądu skarżąca spółka nie wniosła zażalenia na bezczynność Starosty P. do organu wyższego stopnia.
W tej sytuacji uznać należało, że skarga jest niedopuszczalna i sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w uzasadnieniu.