Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 stycznia 2016 r. (data wpływu do organu) T. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie doręczenia postanowienia tego organu z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...].
W skardze zarzuciła organowi brak wydania korespondencji według art. 42 § 2 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Podniosła, że nigdy nie zostały jej skutecznie doręczone prawdziwe decyzje i postanowienia - co skutkuje pozbawieniem jej prawa do złożenia odwołania lub zażalenia. Wniosła o wezwanie Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej do doręczenia jej postanowienia "do ręki" a nie pozornie poprzez wysyłanie korespondencji za potwierdzeniem odbioru w sytuacji, gdyż nie ma ona dostępu do skrzynki pocztowej.
Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że T. G. odebrała postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] osobiście w siedzibie Centrum Pomocy Społecznej w dniu [...] grudnia 2013 r. Jednocześnie podniósł, że skarżąca od dnia 7 maja 2013 r. - składając podania do Centrum Pomocy Społecznej - nie wskazuje w nich adresu zamieszkania. Natomiast składając wnioski do innych instytucji w tym m.in. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podaje adres: [...], ul. [...]. W toku prowadzonych postępowań organ ustalił, iż skarżąca zamieszkuje w [...] przy ul. [...]. Przeprowadzone od dnia 23 stycznia 2014 r. rodzinne wywiady środowiskowe - w tym ostatni z dnia 21 stycznia 2016 r. - potwierdziły, że wskazany lokal jest jej miejscem zamieszkania. W związku z tym Centrum Pomocy Społecznej przekazuje korespondencję na ten adres. Ponadto organ wskazał, że w budynku, w którym T. G. zajmuje mieszkanie, zlokalizowana jest również placówka pocztowa.
Prezydent [...] podniósł również, iż zastosowanie art. 42 §2 lub 3 kodeksu postępowania administracyjnego, na który powołuje się skarżąca, ma zastosowanie wyłącznie po udokumentowaniu, że okoliczności określone w art. 42 § 1 nie są możliwe do spełnienia. Wobec powyższego skarga jest nieuzasadniona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Stosownie do treści art. 149 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu a następnie doręczył go stronom postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany bądź doręczony, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., czy też nie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...]. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż wbrew twierdzeniom skarżącej organ doręczył T. G. skutecznie odpis postanowienia z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...].
W aktach sprawy znajduje się bowiem odpis ww. postanowienia, którego doręczenia domaga się skarżąca, na którym widnieje odręczna adnotacja "otrzymałam 11.12.13 r." podpisana własnoręcznie przez skarżącą. W tej sytuacji nie sposób zarzucić organowi bezczynności przy doręczeniu przedmiotowego postanowienia skarżącej. Jak wynika bowiem z powyższej notatki skarżąca otrzymała postanowienie 9 dni po dacie jego wydania.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 i art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.