Uzasadnienie
M. B., współwłaścicielka nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] złożyła skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpoznania złożonego przez skarżącą wniosku z dnia 5 czerwca 2000 r. o skorygowanie udziałów procentowych błędnie odpowiadających stosunkowi powierzchni użytkowych w nieruchomości położonej przy ul. [...].
W odpowiedzi na przedmiotową skargę, Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku uznania powyższego wniosku za niezasadny - o oddalenie skargi.
Prezydent W. podniósł, że w rozpatrywanej sprawie nie toczyło się postępowanie administracyjne. Nie istnieje bowiem żaden przepis prawa materialnego ani procesowego, który wskazywałby na Prezydenta W. jako organ właściwy do korygowania udziałów w prawie użytkowania wieczystego, związanego z prawem własności lokali we wspólnotach mieszkaniowych. Ustrój tych wspólnot normuje ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późń. zm.), zgodnie z którą, w przypadku nieścisłości związanych z udziałami w prawie własności części wspólnych budynku oraz prawach do gruntu związanych z własnością poszczególnych lokali istnieje możliwość podjęcia uchwały korygującej te udziały - przez wspólnotę mieszkaniową. W przypadku braku zgody czy też niemożności podjęcia takiej uchwały powołana ustawa przewiduje możliwość wytoczenia odpowiedniego powództwa do sądu powszechnego.
Jako uzasadnienie ewentualnego oddalenia skargi, Prezydent W. stwierdził, że decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] ustanowił on prawo użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego [...] w zabudowanym gruncie nieruchomości położonej przy ul. [...] na rzecz M. B., J. Z. oraz M. Z. W wykonaniu powyższej decyzji zawarto w dniu 20 lutego 2004 r. przed notariuszem J. M. w W. umowę notarialną.
Pismem z dnia 19 grudnia 2003 r. p. M. B. została poinformowana, że Prezydent W. - jako organ administracji publicznej nie posiada kompetencji do rozwiązywania czy też unieważniania aktów notarialnych, zatem nie ma możliwości zmiany udziałów w ustanowionym już użytkowaniu wieczystym gruntu przynależnym do własności poszczególnych lokali.
Ponadto w dniu 9 maja 2006 r., na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., Prezydent W. wydał postanowienie zwracające M. B. jej wniosek o skorygowanie podanych udziałów procentowych, uznając się za organ niewłaściwy w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w § 2 pkt 1-4 tego artykułu, a więc również na bezczynność organu zobowiązanego do wydania postanowienia na które służy zażalenie. Sądy administracyjne nie mogą orzekać w sprawach bezczynności organów w przypadkach innych niż wyżej wymienione.
Wniosek Prezydenta W. o odrzucenie skargi nie jest zasadny, nawet gdyby przyjąć zgodnie z jego poglądem, że nie istnieje żaden przepis prawa materialnego ani procesowego, który wskazywałby na Prezydenta W. jako organ właściwy do korygowania udziałów w prawie użytkowania wieczystego, związanego z prawem własności lokali we wspólnotach mieszkaniowych. W takim bowiem przypadku organ ten był obowiązany wydać postanowienie na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., co też uczynił, ale dopiero po wniesieniu skargi na jego bezczynność. Zgodność z prawem tego postanowienia nie może być badana w niniejszym postępowaniu, podlega ono bowiem odrębnemu trybowi zaskarżenia, w ramach którego strona może dochodzić obrony swoich praw.
Wydanie przez Prezydenta W. po wniesieniu skargi postanowienia z dnia 9 maja 2006 r. zwracającego wniosek M. B. o skorygowanie podanych udziałów procentowych wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność tego organu, pomimo że postanowienie to zostało podjęte z naruszeniem przewidzianego w art. 35 § 3 k.p.a. terminu do jej wydania. W takim przypadku Sąd jest obowiązany umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność jako bezprzedmiotowe. W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji Sąd orzeka biorąc bowiem za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w dacie orzekania. O zasadności umorzenia postępowania sądowego w rozpatrywanej sprawie pośrednio świadczy również art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.)
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.