Uzasadnienie
W dniu 21 lutego 2011 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazana przez organ, skarga J. S. z dnia 10 stycznia 2011 r. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku J. S. z dnia 23 września 2010 r. w sprawie przyznania ekwiwalentu na węgiel.
W odpowiedzi na skargę organ pismem z dnia 11 lutego 2011 r. wniósł m.in. o jej odrzucenie podnosząc, że skarżąca nie wystąpiła z zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia stosownie do przepisu art. 37 § 1 kpa.
Wobec powyższego pismem Sądu z dnia 14 czerwca 2011 r. skarżąca została wezwana do udzielenia informacji, czy przed wniesieniem niniejszej skargi występowała - zgodnie z treścią art. 37 kpa - z zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie przez Burmistrza Miasta [...] wniosku z dnia 23 września 2010 r. w sprawie przyznania ekwiwalentu za węgiel. W odpowiedzi skarżąca pismem z dnia 12 lipca 2011 r. podniosła, że w przypadku bezczynności Burmistrza Miasta [...] zawsze zwraca się z zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].
Jednocześnie w piśmie z dnia 29 sierpnia 2011 r. – będącym odpowiedzią na pismo Sądu z dnia 8 sierpnia 2011 r. - wskazała, iż w przedmiotowej sprawie złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [....] zażalenie z dnia 12 października 2010 r., przy czym zwróciła się do tutejszego Sądu o wystąpienie do Kolegium o nadesłanie kopii tego zażalenia. Wobec czego pismem z dnia 12 września 2011 r. Sąd zwrócił się do Kolegium z zapytaniem czy J. S. wystąpiła z zażaleniem na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie wniosku z dnia 23 września 2010 r. w sprawie przyznania ekwiwalentu za węgiel – informując, że w/w wskazała na złożenie takiego zażalenia z dnia 12 października 2010 r. Kolegium pismem z dnia 23 września 2011 r. podało, iż po sprawdzeniu akt dotyczących J. S. nie stwierdziło aby do organu wpłynęło zażalenie J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie opisanego wniosku z dnia 23 września 2010 r. opatrzone datą 12 października 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),
Sygn. akt I SAB/Wa 85/11 skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zatem z powołanych regulacji wynika, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Z akt administracyjnych załączonych przez organ do niniejszej sprawy oraz z pism Burmistrza Miasta [...] z dnia 11 lutego 2011 r. i z dnia 27 czerwca 2001 r. oraz z pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 września 2011 r. wynika, że skarżąca przed wniesieniem przedmiotowej skargi nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, gdyż nie wniosła stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Z powyższego względu, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.