Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 30 lipca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 90/15

Uzasadnienie

T. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...].

Zarządzeniem z dnia 11 maja 2015 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej wyznaczonego z urzędu do uzupełnienia braków formalnych skargi - w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa), przez sprecyzowanie przedmiotu skargi, tj. wskazanie w rozpoznaniu jakich wniosków (wskazanie przedmiotu wniosku oraz daty) T. G. Prezydent [...] pozostawał bezczynny.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie z dnia 28 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej poinformowała, że T. G. złożyła skargę na bezczynność w sprawie jej wniosków z dnia: 18 września 2014 r., 30 września 2014 r., 14 kwietnia 2014 r., 3 listopada 2014 r, 29 września 2014 r., 12 listopada 2014 r., 18 sierpnia 2014 r., 21 listopada 2014 r. "dotyczących przyznania zasiłków celowych na jej potrzeby bytowe w poszczególnych miesiącach". Wniosła także o wydłużenie terminu do wykonania wezwania w zakresie wniosku z dnia 18 lutego 2014 r.

Zarządzeniem z dnia 1 lipca 2015 r. Sąd przedłużył termin do wykonania przedmiotowego zarządzenia oraz ponownie wezwał do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa) przez sprecyzowanie przedmiotu skargi, tj. wskazanie konkretnych potrzeb bytowych na zaspokojenie których występowała T. G. we wnioskach wskazanych w piśmie pełnomocnika z dnia 28 maja 2015 r. oraz konkretnych miesięcy, na które zostały zgłoszone. Ponadto Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa), przez wskazanie, czy skarżąca wyczerpała tryb określony w art. 37 kpa, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wystąpiła do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy terminie. Zobowiązał także do nadesłania ww. zażalenia wraz z potwierdzeniem jego złożenia.

Wezwanie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 14 lipca 2015 r.

W dniu 21 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej sprecyzowała, że skarga dotyczy bezczynności organu w rozpoznaniu:

"1. wniosku z dnia 18.09.2014 r. w zakresie braku refundacji leków recepty z dnia 16 września 2014 r., innych potrzeb – wniosek w załączeniu. Skarga na bezczynność w sprawie wniosku była z 30 października 2014 r., a nie jak mylnie podałam w piśmie oddzielny wniosek

1. 2. wniosku z 14 kwietnia 2014 r. o wydanie ksero i inne – wniosek w załączeniu. Skarga na bezczynność w sprawie wniosku do SKO była 3.11.14 a nie jak mylnie podała w piśmie oddzielny wniosek
2. 3. wniosku 29.09.2014 o szereg potrzeb bytowych wniosek w załączeniu. Skarga do SKO na ww. wniosek była z dnia 12 listopada 2014 r., a nie jak mylnie podałam oddzielny wniosek.
3. 4. wniosku z 18.08.2014 na szereg potrzeb bytowych - niestety skarżąca nie jest w posiadaniu tego wniosku, dlatego też nie mogę określić o jakie potrzeby bytowe był ten wniosek. Skarga do SKO na bezczynność w tej sprawie była 21.11.2014 r., a nie oddzielny wniosek."

W piśmie tym stwierdziła ponadto "wnoszę aby Sąd zwrócił się do CPS o nadesłanie wniosku T. G. z dnia 18.08.2014 r. W niniejszej sprawie nie było dokonywane wezwanie w trybie art. 37 kpa przed wniesieniem do WSA w Warszawie".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1. decyzje administracyjne;
2. 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ww. ustawy skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, wskazane wyczerpanie następuje poprzez wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Treść pisma T. G. - stanowiącego skargę na bezczynność Prezydenta [...] - wskazuje, że jego przedmiotem jest nierozpoznanie jej wniosków: z dnia 18 września 2014 r., 14 kwietnia 2014 r., 29 września 2014 r. i wniosku z 18 sierpnia 2014 r., skierowanych do Prezydenta [...]. Sąd dokonał powyższego ustalenia na skutek odpowiedzi pełnomocnika skarżącej na wezwania z dnia 11 maja 2015 r. i 1 lipca 2015 r. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3ppsa) przez sprecyzowanie przedmiotu skargi. Przy czym zarządzeniem z dnia 1 lipca 2015 r. zobowiązał do wskazania konkretnych potrzeb bytowych na zaspokojenie których występowała T. G. w swoich wnioskach oraz konkretnych miesięcy, na które zostały zgłoszone.

Pełnomocnik skarżącej nie wykonała wezwań Sądu z dnia 11 maja 2015 r. i z dnia 1 lipca 2015 r. nie wskazała bowiem w sposób dostatecznie precyzyjny, co stanowi przedmiot skargi złożonej do Sądu. W pkt 2 pisma z dnia 28 maja 2015 r. stwierdziła, że skarga dotyczy "wydanie ksero i inne" w pkt 3 i 4 tego pisma z kolei określiła "szereg potrzeb bytowych".

Powyższe sformułowania nie pozwalają zatem wskazać w sposób niebudzący wątpliwości przedmiotu wniesionej do Sądu skargi w zakresie pkt 2-4 pisma z dnia 28 maja 2015 r. Pełnomocnik nie powołała konkretnych potrzeb bytowych, ani miesięcy na które zostały zgłoszone. Wyjątek od powyższego stanowi jedynie jej stwierdzenie dotyczące nierozpoznania wniosku w przedmiocie refundacji leków, w oparciu o receptę z dnia 16 września 2014 r.– które wskazała w pkt 1 pisma z dnia 28 maja 2015 r.

Z uwagi na fakt, że kontrola sądu administracyjnego dotyczy konkretnej formy działalności organu administracji publicznej lub jego bezczynności w konkretnej zindywidualizowanej sprawie, a nie całokształtu jego działalności, czy bezczynności, to brak precyzyjnego wskazania przez stronę skarżącą, której – z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – bezczynności dotyczy, uniemożliwia merytoryczne rozpatrzenie skargi. Treść złożonej do Sądu skargi nie pozwala bowiem Sądowi na jednoznaczne ustalenie w rozpatrzeniu jakich konkretnych wniosków skierowanych do Prezydenta [...] organ ten pozostawał bezczynny. W zakresie uprzednio wskazanej bezczynności skarga podlega odrzuceniu.

Ponadto Sąd wskazuje, że pismem z dnia 1 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa) przez wskazanie, czy skarżąca wyczerpała tryb określony w art. 37 kpa, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wystąpiła do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy terminie oraz nadesłanie ww. zażalenia wraz z potwierdzeniem jego złożenia. W odpowiedzi pełnomocnik wyznaczona z urzędu wskazała, że nie było składane takie zażalenie a zatem nie przedłożyła wniesionego zażalenia, wraz z potwierdzeniem jego nadania, czy też jego kopii lub odpisu.

W tych okolicznościach uznać należało, że skarga, w części dotyczącej bezczynności w przedmiocie zwrotu kosztów wskazanej uprzednio recepty - także nie jest dopuszczalna. Strona skarżąca nie wyczerpała bowiem przysługujących jej środków zaskarżenia, tj. nie złożyła zażalenia w trybie art. 37 kpa, co warunkowało skuteczność wniesienia skargi na bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku. Sąd oparł się w tym zakresie na oświadczeniu pełnomocnika skarżącej, zawartym w piśmie z dnia 28 maja 2015 r., gdyż z uwagi na obszerność akt sprawy, wielość żądań kierowanych przez T. G. do Prezydenta [...] i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz sposób ich redakcji, nie jest możliwa jednoznaczna identyfikacja zgłoszonych do ośrodka pomocy potrzeb - ani co z tego wynika możliwość jednoznacznego ustalenie, czy skarżąca wyczerpała wskazany tryb.

Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy.