Uzasadnienie
J. K. i E. K. (dalej: "Skarżący") pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. wystąpili do tutejszego sądu ze skargą na bezczynność Prezydenta [...] (Prezydent) w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] października 2013 r. o przyznanie prawa odszkodowania za nieruchomość położoną w [...]. przy ul. [...] nr hip. [...].
Skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do rozpoznania sprawy w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia organowi akt wraz z prawomocnym wyrokiem sądu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Skarżący przed wniesieniem skargi wnieśli zażalenie na bezczynność organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Wojewoda [...] uznał je za uzasadnione i wyznaczył organowi dodatkowy termin załatwienia sprawy do dwóch miesięcy od dnia doręczenia postanowienia wraz z aktami sprawy.
Termin ten upłynął dniu 25 kwietnia 2016 r.
Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Okolicznością niesporną jest, że do dnia wydania wyroku organ nie rozpoznał wniosku o odszkodowanie. Uzasadniało to wyznaczenie organowi terminu załatwienia sprawy, przy czym w ocenie sądu, biorąc pod uwagę charakter sprawy i konieczność odpowiednim terminem do jej załatwienia jest termin czterech miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Oceniając, czy organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa sąd miał na względzie okoliczności niniejszej sprawy, to jest fakt, że w dniu [...] czerwca 2015 r. do organu wpłynęły dokumenty potwierdzające, że spadek po E. P. nabyła Skarżąca E. K. w całości, co oznacza, że dopiero w tej dacie ustalone zostały dane wszystkich stron postępowania. Sąd uwzględnił również fakt, że po wydaniu postanowienia przez Wojewodę [...] organ podjął czynności zmierzającej do załatwienia sprawy, które skutkowały uzyskaniem dokumentów potwierdzających przeznaczenie nieruchomości dekretowej w miejscowym planie zagospodarowania jak również ustalono, jakim obecnie działkom ewidencyjnym nieruchomość ta odpowiada.
Wobec powyższego, Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy nie można uznać, by Prezydent dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 Ppsa orzekł jak pkt 1 i 2 wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych.