Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 marca 2012 r. M. P., A.P., W. M., P. M., A. M., J. L., P.G. i P. G. reprezentowani przez adwokata R. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ulicy [...] oznaczonej jako "[...]", część działki [...] o pow. [...] m2.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskiem z dnia 2 listopada 2011r. skarżący wystąpili do Prezydenta [...] o przyznanie w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, odszkodowania za nieruchomość położną w [...] przy ul. [...], która na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność Państwa.
Prezydent [...] pismem z dnia 21 grudnia 2011 r. poinformował pełnomocnika skarżących o stanie prowadzonej sprawy, wskazując jednocześnie termin jej załatwienia do dnia 30 kwietnia 2012 roku.
Wojewoda [...] rozpoznając zażalenie skarżących na nie załatwienie przez Prezydenta sprawy, wydał w dniu [...] stycznia 2012 r. postanowienie nr [...], w którym uznał wniesione w sprawie zażalenie za nieuzasadnione.
W skierowanej w dniu 6 marca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, strony wskazały, że Prezydent [...] nie zakończył postępowania merytorycznym rozstrzygnięciem. W ocenie skarżących sposób prowadzenia przez organ sprawy nie tylko podważa zasadę praworządności, ale również zasadę zaufania obywateli do organów państwa. Skarżący podkreślili, że pierwsze działania organ podjął w sprawie dopiero po złożeniu przez nich zażalenia do Wojewody [...].
W odpowiedzi na skargę z dnia 19 marca 2012 r. Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wskazał, że przy piśmie z dnia 7 marca 2012 roku przekazał akta sprawy wraz z zażaleniem do Wojewody [...].
W dniu 27 sierpnia 2012 r. Wojewoda [...] przesłał do WSA akta administracyjne sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 119 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, powoływana dalej jako "ppsa") sąd rozpoznaje sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a pozostałe strony w terminie 14 dni nie zażądają przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
Podkreślić należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji albo innego aktu administracyjnego.
Opisana sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent [...] od dnia złożenia wniosku do dnia wyrokowania nie rozpoznał sprawy i nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość.
W ocenie Sądu w sprawie bez znaczenia pozostaje fakt, że Prezydent [...] nie dysponował aktami sprawy z uwagi na przekazanie ich do organu wyższego stopnia, w związku z koniecznością rozpatrzenia przez ten organ zażalenia skarżących na niezałatwienie sprawy w terminie. Zdaniem Sądu brak było przeszkód w tym aby przed przekazaniem akt sporządzić odpisy lub potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie akt.
Wskazane wyżej okoliczności uzasadniają zatem uznanie przez Sąd, że organ z nieuzasadnionych powodów nie rozpatrzył wniosku skarżących, czym naruszył przepis art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1 kpa.
Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 kpa można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r. I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11 – dostępne w CBOSA). Jak natomiast wynika z akt administracyjnych sprawy, od dnia wpłynięcia wniosku skarżących, do dnia wyrokowania organ rozpoczął działania mające na celu zgromadzenie dokumentacji potrzebnej do merytorycznego rozpoznania sprawy. Zdaniem Sądu nie bez znaczenia jest również długość prowadzonego postępowania (siedem miesięcy) oraz skomplikowany charakter sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.