Uzasadnienie
T. S., pismem z dnia [...] lutego 2013 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2004 r. (data wpływu do organu w dniu [...] maja 2004 r.) o ustalenie odszkodowanie za nieruchomość o powierzchni [...] m2 położoną w [...] w rejonie ulic: [...], [...] i [...], oznaczoną jako "[...]", działka nr [...]. Ww. nieruchomość została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279).
W związku z nierozpoznaniem przez Prezydenta [...] sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. T. S. wystąpił do Wojewody [...] z zażaleniem, na niezałatwienie jej w terminie. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie za uzasadnione, w konsekwencji czego zobowiązał organ I instancji do rozpatrzenia sprawy do dnia 30 września 2010 r.
Jak wynika z akt sprawy, T. S. wszczął także postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1964 r., nr [...]; z dnia [...] października 1968 r., nr [...]; z dnia [...] marca 1971 r., nr [...] -ustalających odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], pochodzącą z ww. działki nr [...] z tabeli likwidacyjnej pod nazwą "[...]".
W związku z powyższym, Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] zawiesił przedmiotowe postępowanie odszkodowawcze do czasu zakończenia postępowań prowadzonych w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W wyniku zażalenia, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania.
W międzyczasie T. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu w zakresie przyznania odszkodowania za ww. grunt, w konsekwencji której Sąd postanowieniem z dnia 25 maja 2011 r. (sygn. akt I SAB/Wa 54/11) umorzył postępowanie sądowe uznając, iż fakt zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie skutkuje brakiem bezczynności organu.
Wobec jednak uchylenia (po wyroku WSA), przez Wojewodę postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. i dalszego nierozpoznania przez organ I instancji sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. – T. S. wystąpił ponownie do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., nr [...], Wojewoda uznał zażalenie za uzasadnione i zobowiązał organ I instancji do rozpatrzenia sprawy do dnia 31 stycznia 2013 r.
Wobec braku wydania decyzji przez Prezydenta [...] skarżący T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. skargę na bezczynność organu.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wskazał, że ze względu na dużą powierzchnię przedmiotowej nieruchomości, dużą ilość stron postępowania, wysoki stopień skomplikowania oraz konieczność zebrania dodatkowej dokumentacji - nie było możliwe zakończenie postępowania w ustawowym terminie, jak i wyznaczonym. W związku z czym strona została poinformowana, że decyzja w przedmiotowej sprawie zostanie wydana do dnia 30 czerwca 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania rozstrzygnięcia w określonym terminie.
Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - powoływana dalej jako "p.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.
Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent [...] od dnia złożenia przez T. S. wniosku z dnia [...] maja 2004 r. (data wpływu do Sądu) o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] w rejonie ulic: [...], [...] i [...], oznaczoną jako "[...]", działka nr [...], do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Zdaniem Sądu, był to czas aż nadto wystarczający dla ustalenia, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki z ustawy o gospodarce nieruchomościami do ustalenia odszkodowania. Zważyć przy tym należy, że rozstrzygnięcia organ nie wydał nawet wtedy gdy odpadła przyczyna zawieszenia przedmiotowego postępowania, a co wynikało z postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...].
Ponadto podkreślenia wymaga, że pomimo wyznaczenia terminu załatwienia sprawy przez Wojewodę [...] (do dnia 31 stycznia 2013 r.), pismem z dnia [...] marca 2013 r. organ poinformował skarżącego o kolejnym wydłużeniu terminu załatwienia sprawy.
W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] w rejonie ulic: [...], [...] i [...], oznaczoną jako "[...]", działka nr [...] uznać należało za uzasadniony. Nie można nie dostrzec, że czas jakim dysponował Prezydent w przedmiotowej sprawie był aż nadto wystarczający, aby móc zgromadzić materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji.
Ponadto nie ulega wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym (art. 35 oraz art. 36 k.p.a.), a także naruszył, wynikającą z art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa także wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził, że bezczynność Prezydenta miała miejsce z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania, zwłaszcza wynikających z art. 8, art. 9, art. 12, jak również z rażącym naruszeniem art. 35 i art. 36 k.p.a.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.