Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A.K., reprezentowanej przez adw. J.F., na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2001 r., nr [...], w części dotyczącej działek ewid. nr [...].
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że pismem z dnia [...] września 2009 r. wystąpił do Ministra Infrastruktury o stwierdzenie nieważności w/w orzeczeń w części dotyczącej działek ewid. nr [...].
Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że wniosek A.K. z dnia [...] września 2009 r. został rozpoznany decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...]. Do akt sprawy została dołączona wskazana przez organ decyzja.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 35 § 3 Kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym w art. 35 Kpa organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną przyczyną w ich podjęciu lub dokonaniu, leżącą po stronie organu. Przy czym bezczynność organu musi istnieć w dniu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny.
Gdy żądanie to zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że Minister Infrastruktury rozpoznał wniosek skarżącej z dnia [...] września 2009 r. i [...] lutego 2011 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2001 r., nr [...] w części dotyczącej działek ewid. nr [...].
W okolicznościach niniejszej sprawy nie można stwierdzić zatem bezczynności Ministra w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] września 2009 r. dotyczącego stwierdzenia nieważności w/w orzeczeń i zobowiązać do wydania – w trybie art. 149 p.p.s.a. – rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.
Dodatkowo wskazać należy, że rozpatrując skargę na bezczynność organu Sąd nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wydanej decyzji, gdyż należy to do odrębnej drogi procesowej.
W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wskazanych okoliczności w niniejszej sprawie zachodzą podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
W związku z powyższym w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.