Uzasadnienie
Pismem z 23 marca 2021 r. W. K. (dalej jako skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako organ) postępowania w przedmiocie wniosku z 25 października 2019 r. o ustalenie, że wypowiedzenie z dnia 5 listopada 2009 r. opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest bezskuteczne z powodu jego niedoręczenia oraz ustalenie, że aktualizacja opłaty z tego tytułu jest nieuzasadniona albo uzasadniona w niższej wysokości.
Skarżący wskazał w uzasadnieniu skargi, że pismo z 7 września 2020 r. wyczerpuje wymagania ponaglenia z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako kpa).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako ppsa) skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Wbrew stanowisku skarżącego, znajdujące się w aktach sprawy pismo z 7 września 2020 r. nie zawiera treści która pozwalałaby uznać, że stanowi ono ponaglenie w rozumieniu art. 37 kpa. Zgodnie z powołanym przepisem stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:
- 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2).
Z cytowanego przepisu wynika zatem, że ponaglenie winno wskazywać na pretensje strony dotyczące niezałatwienia sprawy w terminie lub rozpoznawania sprawy dłużej niż jest to niezbędne oraz zawierać uzasadnienie tego stanowiska. Tymczasem pismo skarżącego stanowi odpowiedź na wezwanie organu do uzupełnienia braków wniosku z 25 października 2019 r., poprzez uprawdopodobnienie zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w trybie art. 58 § 2 kpa. W piśmie tym skarżący przedstawia swoje stanowisko w przedmiocie zachowania ww. terminu oraz prawidłowości doręczenia mu wypowiedzenia z 5 listopada 2009 r. Pismo powyższe w ogóle nie odnosi się do kwestii terminu załatwienia sprawy i nie zawiera żadnej treści którą można zidentyfikować jako wyrażenie negatywnego stanowiska z powodu czasu trwania postępowania czy też opieszałości organu. Użyte przez skarżącego sformułowanie "wnioskodawca podtrzymuje wnioski sformułowane we wniosku o ustalenie i wnosi o jego merytoryczne rozpatrzenie" stanowi formę odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku i nie jest równoznaczne z ponagleniem do załatwienia sprawy.
W takich okolicznościach należy uznać, że skarżący nie wyczerpał trybu przed wniesieniem skargi, przez co jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Zwrot uiszczonego wpisu nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.