Uzasadnienie
A. P., reprezentowany przez adwokata P. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. polegającą na nierozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy [...], oznaczonej nr hip. "[...]" z obrębu [...] nr ewid. [...].
Jak wynika z treści skargi, jak również z nadesłanych do Sądu akt administracyjnych sprawy wniosek z dnia 16 grudnia 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do powyżej wskazanej nieruchomości położonej w W. przy Al. [...] złożony został w dniu 20 grudnia 1948 r. w Zarządzie Miejskim W., w Wydziale [...] przez dawną właścicielkę nieruchomości [...] W. P. w związku z utratą przez nią opisanej wyżej nieruchomości na mocy przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], wydanym w trybie art. 37 § 2 k.p.a. wyznaczyło Prezydentowi W. dodatkowy termin na załatwienie sprawy do dnia 30 marca 2007 r.
Prezydent W. w odpowiedzi na skargę na bezczynność wniósł o jej oddalenie wyjaśniając jednocześnie, że wyznaczył termin zakończenia postępowania w przedmiotowej sprawie na dzień 31 sierpnia 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślić należy, że o bezczynności możemy mówić wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności przewidzianych w obowiązujących przepisach nie wykonuje ich w terminie określonym przez przepisy prawa. W konsekwencji zarzut bezczynności jest skuteczny wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego pozostaje w zwłoce. Istotą skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia i załatwienie przez to określonej sprawy administracyjnej.
Wskazać również należy, że stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl § 3 tego artykułu, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Przy czym przez działanie bez zbędnej zwłoki rozumieć należy zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości w postępowaniu (B.Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, wyd. 7, CH Beck, Warszawa 2005, str. 277).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie Prezydent W. pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku W. P. byłej właścicielki nieruchomości [...] położonej przy Al. [...], ozn. nr hip. "[...]" z obrębu [...] nr ewid. [...], bowiem do dnia wydania wyroku w sprawie skargi na bezczynność Prezydent W. nie wydał stosownego rozstrzygnięcia w sprawie.
Podkreślić również należy, że całokształt okoliczności sprawy nie daje również podstaw do przyjęcia, że nieterminowe załatwienie sprawy przez Prezydenta spowodowane było przyczyną od niego niezależną o której mowa w art. 35 § 5 k.p.a.
Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że jedyne czynności jakie na przestrzeni ponad 60 lat podejmowane były przez organy administracji sprowadzały się do ustalenia czy dla obszaru, na którym znajduje się nieruchomość objęta wnioskiem o przyznanie prawa własności czasowej (a obecnie prawa użytkowania wieczystego) obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz do przeprowadzenia postępowania podziałowego mającego na celu wydzielanie gruntu ozn. nr hip. "[...]" - dz. nr [...] z części obecnej działki ewidencyjnej nr [...] (decyzja Prezydenta W. z dnia [...] października 2007 r., nr [...]).
W ocenie składu orzekającego wymienione wyżej działania zważywszy choćby na długość okresu w jakim były podejmowane nie tylko naruszają zasadę ekonomiki procesowej (art. 12 k.p.a.), w tym terminy określone w art. 53 k.p.a., czy obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), ale również obrażają podstawowe zasady demokratycznego państwa prawnego to jest zasadę praworządności i zasadę zaufania obywatela do państwa. Nie ulega również wątpliwości, że działania Prezydenta W. skutkowały naruszeniem przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego terminów dla rozpoznania wniosku.
W tej sytuacji pismo Prezydenta W. wyznaczające termin rozpoznania sprawy do dnia 31 sierpnia 2009 r. nie stanowi usprawiedliwienia dla zwłoki w jej załatwieniu.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w terminie wskazanym przez organ w piśmie z dnia 8 maja 2009 r.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.