Uzasadnienie
Pismem z 2 lutego 2024 r. E. W. (dalej jako "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako "organ" lub "Prezydent") w przedmiocie rozpoznania wniosku dekretowego złożonego w dniu 9 lutego 1949 r. przez S. J. i J. J. o przyznanie prawa własności czasowej do terenu nieruchomości w Warszawie przy ul. [...] nr [...], nr hip. [...].
Skarżąca wystąpiła o: (i) zobowiązanie organu do rozpoznania sprawy w terminie miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, (ii) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, (iii) przyznanie na rzecz skarżącej, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") kwoty 10.000 zł tytułem rekompensaty krzywdy skarżącej spowodowanej przewlekłością postępowania oraz (ii) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że po zgromadzeniu wszystkich dokumentów sprawy, w tym także ustaleniu następców prawnych po wnioskodawcach i ich miejscu zamieszkania, organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozpoznania sprawy. Skarżąca zaznaczyła, że bezczynność organu jest tym bardziej porażająca, że organ pozostaje w tym stanie pomimo prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 kwietnia 2022 r., którym zobowiązano Prezydenta m. st. Warszawy do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] nr [...], nr hip. [...], w terminie dwóch miesięcy. Tymczasem od momentu wyrokowania w tej sprawie minęły prawie dwa lata, w czasie których organ uchyla się od wykonania wyroku i podjęcia jakichkolwiek działań.
W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że decyzją Prezydenta m. st. Warszawy nr 477/SD/2024 z 18 czerwca 2024 r. (załączoną do pisma), po rozpatrzeniu wniosku E. W. z 5 czerwca 2014 r. o rozpatrzenie wniosku dekretowego z 9 lutego 1949 r. w zakresie dotyczącym nieruchomości przy ul. [...] nr KW [...] (stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...]) i wniosku E. W. z 18 sierpnia 2014 r. o kontynuowanie postępowania zainicjowanego powyższym wnioskiem dekretowym w stosunku do działek [...] i [...] w obrębie [...], umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] (d. ul. [...]), ozn. nr hip. [...].
Z akt niniejszej sprawy wynika jednak, że skarga dotycząca bezczynności Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania tego samego wniosku E. W. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego była już przedmiotem rozpoznania przez sąd, który prawomocnym wyrokiem z 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SAB/Wa 61/22 zobowiązał Prezydenta m. st. Warszawy do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] (d. ul. [...]), ozn. nr hip. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd uznał jednocześnie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał od organu na rzecz E. W. sumę pieniężną w kwocie 1.000 złotych.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Sąd jednocześnie stwierdza czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (z art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Skoro zatem wyrokiem z 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SAB/Wa 61/22 sąd wyznaczył już organowi termin do rozpoznania sprawy o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości, sąd nie może wyznaczyć kolejnego terminu na rozpoznanie tej sprawy, a zatem skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie użytkowania wieczystego nie mogła odnieść zamierzonego skutku. W sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 61/22 sąd dokonał jednocześnie oceny, czy zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał na rzecz skarżącej kwotę 1.000 złotych tytułem sumy pieniężnej.
W konsekwencji jedyną możliwością zwalczania bezczynności organu po powołanym wyroku z 22 kwietnia 2022 r. zobowiązującym organ do rozpatrzenia sprawy z wniosku o przyznanie użytkowania wieczystego za przedmiotową nieruchomość, było skorzystanie z możliwości wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że z możliwości wniesienia skargi w powyższym trybie skarżąca skorzystała.
Na marginesie jedynie podnieść trzeba, że decyzją nr 477/SD/2024 z 18 czerwca 2024 r. Prezydent m. st. Warszawy, po rozpoznaniu wniosku E. W. z 5 czerwca 2014 r. o rozpatrzenie wniosku dekretowego z 9 lutego 1949 r. w zakresie dotyczącym nieruchomości przy ul. [...] nr KW [...] (stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...]) i wniosku E. W. z 18 sierpnia 2014 r. o kontynuowanie postępowania zainicjowanego powyższym wnioskiem dekretowym w stosunku do działek [...] i [...] w obrębie [...], umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Postępowanie administracyjne zainicjowane ww. wnioskiem zostało już zatem zakończone.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu sądowego (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.