Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 września 2013 r. Pan H. S. (dalej: skarżący) wniósł do "Naczelnego Sądu Administracyjnego we W.", za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., skargę na opieszałe prowadzenie i nieuzasadnione przedłużanie postępowań w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 i 2010 rok, powołując się w tym zakresie na postanowienia z dnia [...] r. o numerach [...] i [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w wyniku przedłużania przez organ podatkowy terminu do załatwienia sprawy, postępowania prowadzone są już prawie 4 lata. W ocenie skarżącego, taki sposób prowadzenia postępowań spowodowany jest oczekiwaniem przez ten organ podatkowy na rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie skarg na decyzje w zakresie podatku do towarów i usług, gdyż występują tam wspólne kwestie sporne co do poczynionych przez skarżącego wydatków. Skarżący dodał, że decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług, wydane po ocenie identycznych dowodów, są ze sobą sprzeczne.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji w podatku do towarów i usług oraz o zwrot kosztów procesowych.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wniósł o jej oddalenie.
Z akt sądowych oraz administracyjnych nie wynika, by skarżący przed wniesieniem skargi złożył do organu podatkowego wyższego stopnia ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić skarżącemu, że zgodnie z art. 13 § 1 i 2 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a, sądem właściwym do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawy zainicjowanej niniejszą skargą na przewlekłe prowadzenie postępowań podatkowych, jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, a nie Naczelny Sąd Administracyjny.
W ocenie Sądu, skarga podlegała odrzuceniu, gdyż okazała się niedopuszczalna.
Należy wskazać, że stosownie do przywołanego przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść do sądu administracyjnego, w przypadkach określonych w pkt 1-4a, w tym również na bezczynność lub przewlekłe postępowanie w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1).
Niemniej jednak, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania podatkowego, dla jej dopuszczalności niezbędne jest, by jej wniesienie poprzedzić na podstawie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej: O.p., ponagleniem organu podatkowego wyższego stopnia (w przedmiotowej sprawie - Dyrektora Izby Skarbowej we W.) na niezałatwienie sprawy w terminie. Niewypełnienie tego warunku wyklucza bowiem możliwość dokonywania przez sąd merytorycznej oceny zasadności podniesionych w skardze zarzutów dotyczących przewlekłego działania organu podatkowego, jak i wniosków w niej zawartych.
W badanej sprawie, po analizie zawartości zarówno akt sądowych, jak i akt administracyjnych, Sąd stwierdza, że przed złożeniem skargi skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 141 § 1 O.p. przez wniesienie wspomnianego ponaglenia do Dyrektora Izby Skarbowej we W., co oznacza, że skarżący nie dopełnił warunku dopuszczalności skargi, o jakim mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. Wystąpiła zatem prawna przeszkoda, w wyniku której przedmiotowa skarga nie może zostać merytorycznie rozpoznana.
W tej sytuacji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z niedopuszczalnością skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia.
Uwzględniając zatem przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobligowany był do odrzucenia skargi w niniejszej sprawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.