Uzasadnienie
Pismem nadanym 23 września 2022 r. N. H. (dalej jako: strona, skarżąca) wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej jako: organ) w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z 28 września 2021 r. (doręczoną 4 października 2021 r.) organ udzielił stronie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.").
Sąd uznał, że skarga strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez organ decyzji z 28 września 2021 r., tj. po zakończeniu przez organ postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły zarzuciła skarżąca.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na przewlekłość postępowania wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Skoro skarżąca wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ 23 września 2022 r. tj. po wydaniu przez organ decyzji w dniu 28 września 2021 r. (doręczonej 4 października 2021 nr.) to należało uznać, zgodnie z ww. uchwałą NSA, że taka skarga jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji.
O zwrocie kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji).