Uzasadnienie
Pismem nadanym 7 listopada 2022 r., skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z 2 listopada 2022 r. nr [...] organ udzielił stronie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej – p.p.s.a.).
Sąd uznał, że skarga strony bezczynność organu w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez organ decyzji z 2 listopada 2022 r. tj. po zakończeniu przez organ postępowania.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność organu 7 listopada 2021 r. tj. po wydaniu przez organ decyzji 2 listopada 2022 r. to należało uznać, zgodnie z ww. uchwałą NSA, że taka skarga jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.