Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 listopada 2005 r. podatnik wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej we W. skargę na zaniechanie bądź też bezczynność organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w roku 1996 złożył zarzut do tytułu wykonawczego, na który nie otrzymał dotychczas odpowiedzi. Podnosił, że żądanie wierzyciela, dotyczące zapłaty podatku rolnego nie miało podstaw prawnych, gdyż skarżący powinien być z tego podatku obligatoryjnie zwolniony.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. potraktował pismo L. T. jako skargę z art. 227 kpa na bezczynność organu egzekucyjnego tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w sprawie zarzutów wniesionych przez skarżącego na postępowanie egzekucyjne i po przeprowadzeniu postępowania w zakresie zarzutów w nim podniesionych, pismem z dnia 11 stycznia 2006 r. uznał skargę za zasadną w dniu orzekania. Nakazał on organowi egzekucyjnemu załatwienie wniosku podatnika o wstrzymanie czynności egzekucyjnych i wydanie postanowienia w sprawie zarzutów.
Równocześnie z wniesieniem opisanej "skargi" do Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu, podatnik wniósł skargę o identycznej treści do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W odpowiedzi na skargę z dnia 26 stycznia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie toku instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi przepis art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej psa, sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1)-5) tego paragrafu. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 psa skargę wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wynika stąd, że nie jest możliwe skuteczne wniesienie skargi zanim strona nie wyczerpie drogi zaskarżenia przewidzianej w postępowaniu administracyjnym. Wyczerpanie środków zaskarżenia z kolei to sytuacja, kiedy strona określonego postępowania administracyjnego lub inny jego uczestnik na prawach strony złoży określony środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności.
W ten sposób zostaje spełniony wymóg wyczerpania środków zaskarżenia i każdy z podmiotów określonych w art. 50 psa zyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia.
Powyższy wymóg wyczerpania przysługujących w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia odnosi się również do skargi na bezczynność Administracji publicznej. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub też nie podjął stosownej czynności.
Biorąc pod uwagę, że w niniejszej sprawie skarżący zarzucił bezczynność organu w postępowaniu egzekucyjnym, spełnienie warunków do wniesienia skargi należało ocenić uwzględniając regulacje dotyczące bezczynności, przewidziane w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 30, poz. 168 ze zm.) -jako że te przepisy znajdują zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na mocy art. 18 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 24, poz. 151 ze zm.).
Środkiem zwalczania bezczynności, przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego, jest zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.).
Organ ten, w myśl art. 37 § 2 k.p.a., uznając zażalenie za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjecie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego, postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem w niesionym w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter incydentalny i powinno być podjęte przed upływem miesiąca od wniesienia zażalenia - tj. w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu strona może zatem wnieść po upływie tego terminu (por. postanowienia NSA z dnia 28.10.2004 r., sygn. akt II SAB/Bk 16/04 - ONSAiWSA 2005, nr 6, poz.114).
W niniejszej sprawie skarżący wniósł pismo zawierające skargę na bezczynność w tym samym dniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz do Dyrektora Izby Skarbowej we W. Przyjmując nawet, że pismo spełniało warunki zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (a nie było skargą na podstawie art. 227 k.p.a. - który to tryb nie podlega kontroli sądów administracyjnych), należy zauważyć, że wobec faktu, iż nie upłynął miesięczny termin, jaki miał organ do wypowiedzenia się w tej kwestii, skarga ta była przedwczesna.
W związku z powyższym, w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6) psa, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.