Uzasadnienie
Przedmiotem skargi, wniesionej [...] sierpnia 2020 r. jest bezczynność Wojewody [...] w sprawie rozpoznania wniosku O.B. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Z akt sprawy wynika, że [...] kwietnia 2018 r. wpłynął do [...] Urzędu Wojewódzkiego Wydział Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców wniosek O.B. obywatela Ukrainy (dalej: Skarżący, Strona) o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z załącznikami.
Pismem z [...] października 2019 r. (wpływ do organu administracji w dniu [...].10.2019 r.) Strona wniosła ponaglenie na niezałatwienie ww. wniosku w terminie. W uzasadnieniu Strona wskazała, że mimo złożenia wniosku w paszporcie nie umieszczono stempla, o jakim mowa w art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy z ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2020 nr., poz. 35), nie podjęto też żadnych działań zmierzający do umieszczenia stosownej adnotacji (stempla) w paszporcie Strony. Strona nie otrzymała ani decyzji, ani informacji o sprawie. Nie jest też możliwe uzyskanie informacji telefonicznie, czy w sposób mailowy. Tytuł pobytowy Strony wygasł, w związku z tym brak stempla w paszporcie i nierozpoznanie wniosku złożonego [...] kwietnia 2018 r. bardzo komplikuje Stronie życie. Ponaglenie przekazano do Urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z [...] listopada 2019 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. ponaglenie uznała za uzasadnione i wyznaczył termin rozpoznania wniosku na [...] marca 2020 r.
Pismem z [...] listopada 2019 r. organ administracji wezwał Stronę do osobistego stawiennictwa i złożenia odcisków linii papilarnych oraz do przedłożenia na aktualnym formularzu załącznika nr 1 do wniosku, dołączenia kserokopii wszystkich stron paszportu zawierających adnotacje urzędowe, wyznaczając siedmiodniowy termin pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W aktach brak dowodu doręczenia Stronie wezwania.
Strona [...] listopada 2019 r. uzupełniła braki formalne wniosku wymienione w piśmie z [...] listopada 2019 r.
Pismami z [...] stycznia 2020 r. Wojewoda [...]:
- - wystąpił w trybie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach do Komendy Wojewódzkiej Policji w W., Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w W. i Komendy [...] Oddziału Straży Granicznej w K. o udzielnie informacji czy wjazd i pobyt Strony na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego;
- - wezwał Stronę do złożenie w terminie 14 dni dokumentów potwierdzających, że ma na terytorium Polski miejsce zamieszkania, ponadto zawiadomił, że przewidywany termin zakończenia postępowania to [...] kwietnia 2020 r.
Strona wraz z pismem z [...] stycznia 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu [...].01.2020 r.) przesłała zaświadczenie pracodawcy o zapewnieniu zakwaterowania na czas nieokreślony oraz kopię umowy użyczenia.
Pismem z [...] sierpnia 2020 r. Strona zwróciła się do Wojewody [...] o wyjaśnienie przyczyn tak długiego procesu legalizacji jej pobytu w Polsce, wskazując, że wniosek wpłynął do organu administracji [...] kwietnia 2018 r. i dotychczas nie została wydana decyzja.
Następnie pismem z [...] sierpnia 2020 r. pełnomocnik Strony wniósł kolejne ponaglenie na bezczynność i niezałatwienie sprawy we właściwym terminie. Ponaglenie Wojewoda przekazał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z [...] sierpnia 2020 r.
Decyzją z [...] września 2020 r. Wojewoda [...] udzielił Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i prace do [...] stycznia 2023 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, z [...] sierpnia 20202 r., wniesionej [...] sierpnia 2020 r., pełnomocnik Strony, powołując przepisy: art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. u. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), zarzucił bezczynność Wojewody [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku Strony o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, podnosząc naruszenie przepisów art. 12 § 1 oraz art. 35 § 1-3 w zw. z art. 36 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.: Dz. U z 2018 r., poz. 2096 ze. zm. – dalej K.p.a.). Tak formułując zarzuty wniósł o:
- 1) zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w ciągu tygodnia od dnia uprawomocnienia się wyroku;
- 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;
- 3) przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Strony po przedstawieniu przebiegu postępowania stwierdził, że w sprawie organ administracji był bezczynny ponieważ nie załatwił wniosku Skarżącego ani w ternie określonym w art. 35 K.p.a., ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Pełnomocnik Skarżącego podkreślił, że w toku postępowania Skarżący nie był informowany o przyczynach zwłoki, ani o nowym terminie rozpoznania sprawy. Organ administracji znacznie przekroczył terminy rozpoznania sprawy. Zdaniem Skarżącego nie jest możliwe zaakceptowanie sytuacji gdy organ administracji, kilka dni po otrzymaniu zobowiązania od organu wyższej instancji do załatwienia sprawy w terminie do [...] marca 2020 r., wyznacza termin późniejszy, a następnie znów nie załatwia sprawy w tym terminie, przy czym nie podejmuje żadnych czynności w sprawie.
Ponadto nie informuje też Strony o przyczynach zwłoki w rozpoznaniu jej wniosku. Skarżący wniósł o przyznanie sumy pieniężnej w związku z utrudnieniami, jakie go spotkały na skutek nieprawidłowego działania organu administracji. Pełnomocnik Skarżącego wskazuje także, że naruszenie prawa przez organ administracji ma charakter rażący. Prawo do przyznania sumy pieniężnej strona skarżące wiąże ze bardzo długim czasem rozpoznawania wniosku, brakiem informacji i przyczynach takiego stanu i trudnościami z jakimi musiał się zmagać p[rzez cały ten okres.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi oraz wskazał, że rozpoznawanie wniosków z opóźnieniem nie wynika ze złej woli pracowników Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców, ale jest skutkiem ogromnej ilości wniosków składanych przez cudzoziemców. Przy tak dużej liczbie wniosków oczywistym jest, że może dochodzić do opóźnień w prowadzanych postępowaniach, mimo że organ podejmuje różnorodne działania, aby zminimalizować powstałe opóźnienie. Biorąc pod uwagę ogromną ilość spraw prowadzonych przez inspektora prowadzącego sprawę oraz uwzględniając, że sprawy rozpatrywane są według kolejności wpływu, nie można uznać, że opóźnienie do jakiego doszło miało charakter rażący. W realiach sprawy brak bowiem podstaw do uznania przekroczenia terminu rozpoznania sprawy za pozbawiony racjonalnego uzasadnienia. Wojewoda podkreślił, że sprawy trafiające do Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców są szczególnie skomplikowane w związku z potrzebą wnikliwego przeanalizowania indywidualnych przypadków. Występują też braki kadrowe. Wskazuje też, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej jest nieuzasadniony i powinien zostać oddalony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2017 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.
Na wstępie należy wskazać, że Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody wyczerpał, przewidziane w tego rodzaju sprawach w art. 37 § 1 K.p.a., środki zaskarżenia (ponaglenie wniósł w dniu [...].08.2020 r.). Stosowanie zatem do art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalna jest w niniejszej sprawie droga sądowa i nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi.
Skarga jest zasadna.
Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. posługuje się odrębnymi sformułowaniami: "bezczynność" i "przewlekłe postępowanie" zatem odwołując się do dyrektywy interpretacyjnej, zgodnie z którą różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zakaz wykładni synonimicznej) należy uznać, że mamy do czynienia z różnymi sytuacjami (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.).
Z "bezczynnością organu" mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Takie rozumienie bezczynności wynika wprost z treści art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. W myśl tego przepisu bezczynność oznacza, że nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Dla oceny zasadności skargi nie ma przy tym znaczenia czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona.
Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 K.p.a., jest zasada szybkości postępowania. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień winny być załatwiane niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 §1-3 K.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki.
Podkreślić należy, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonej czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu.
W tym zakresie należy też wskazać przepis art. 15 zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., nr 374 – dalej: ustawa dot. COVID-19), w brzmieniu obowiązującym w okresie od 31 marca do 23 maja 2020 r., w szczególności ust. 10 tego przepisu, który wyklucza skuteczne postawienie organowi administracji zarzuty bezczynności lub przewlekłości postępowania, w przypadku nie podejmowania w ww. okresie czynności w ramach prowadzonych postępowań.
O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić stronę podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).
Rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a., jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza zatem rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14, CBOSA).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z przedstawionego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ administracji przekroczył określony w art. 35 K.p.a. termin rozpoznania sprawy. Uwzględniając konieczność wystąpienia do Policji, Straży Granicznej i ABW o udzielnie informacji o stronie postępowania, co jest procedurą rutynową, wynikającą z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz.
35. ze zm.), która zajmuje zwykle 30 dni, sprawa Skarżącego winna być rozpoznana w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. W rozpoznawanej sprawie mimo upływu 25 miesięcy organ administracji nie rozpoznał wniosku Skarżącego. Przez okres 19 miesięcy organ administracji nie podjął żadnej czynności w sprawie. Pierwszą czynnością podjętą w sprawie [...] listopada 2019 r. było wezwanie Strony do osobistego stawiennictwa, celem złożenia odcisków linii papilarnych, okazania dokumentu podróży oraz uzupełnienie innych braków formalnych wniosku. Mimo uzupełnienia [...] listopada 2019 r. wskazanych przez organ administracji braków wniosku, dalsze czynności w sprawie organ administracji podjął dopiero [...] stycznia 2020 r. Były to: wystąpienie, w trybie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, o udzielnie informacji o Stronie, czyli czynność rutynowa, podejmowana niezwłocznie po otrzymaniu wniosku, wezwanie o potwierdzenie miejsca zamieszkania na terytorium Polski oraz informacje o przewidywanym terminie zakończenia postępowania w dniu [...] kwietnia 2020 r. Wskazane braki wniosku Strona uzupełniła [...] stycznia 2020 r. mimo to organ administracji nie zakończył postępowania we wskazanym przez siebie terminie. Decyzję w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy Strony Wojewoda wydał dopiero [...] września 2020 r. Uwzględniać, że Wojewoda nie rozpoznał wniosku Strony przez 25 miesięcy, w tym także w terminie wyznaczonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i w terminie wyznaczonym w piśmie z [...] stycznia 2020 r., należy stwierdzić, że naruszył zasady i terminu określone w art. 35 i art. 36 oraz art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 w konsekwencji art. 6 i art. 7 K.p.a. Biorąc po uwagę wskazane w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ administracji dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu z wniosku Skarżącego (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a) o czym orzeczono w punkt I sentencji wyroku.
Sąd uznał - uwzględniając czas trwania bezczynności, brak reakcji na ponaglenia i pisma Strony, brak reakcji na orzeczenia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że w niniejszej sprawie bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). Przy czym stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy.
Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie pojął żadnych czynności przez 19 miesięcy, nie informował w tym czasie Strony o przyczynach zwłoki. Wojewoda zignorował orzeczenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydane po rozpoznaniu pierwszego ponaglenia Strony na niezałatwienie wniosku w terminie. W orzeczeniu tym wyznaczono termin zakończenia postępowania, który nie został przez organ administracji dotrzymany. Nie wyjaśniono też Skarżącemu przyczyn niedotrzymania tego terminu, wyznaczając kolejny termin rozpoznania sprawy, który to termin także nie został dotrzymany. Mimo posiadania od [...] stycznia 2020 r. kompletnego wniosku Strony, tj. uzupełnionego w żądanym przez organ admiracji zakresie, Wojewoda nie kończył postępowania.
Dopiero po wniesieniu przez Stronę [...] sierpnia 2020 r. skargi na bezczynność, Wojewoda decyzją z [...] września 2020 r. zakończył postępowanie. Wszystkie wskazane terminy bezczynności organu administracji zostały wyliczone z wyłączeniem okresu od 31 marca do 23 maja 2020 r. tj. zawieszenia biegu terminów procesowych, stosownie do art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., nr 374) oraz uchylenia ww. przepisu art. 46 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875).
Odnosząc się do argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę Sąd zauważa, że opóźnienia w załatwieniu sprawy, mające swoje źródło w organizacji pracy urzędu, w tym w jego możliwościach kadrowych, nie stanowią okoliczności wyłączającej stwierdzenie bezczynności w załatwieniu sprawy, wręcz przeciwnie, są jednymi z częstych (a w przypadku spraw zezwoleń na pobyt cudzoziemców – obecnie charakterystycznych) przyczyn bezczynności. Problemy w organizowaniu pracy urzędu, nawet mające swoje źródło w obiektywnych trudnościach związanych np. z pozyskaniem i szkoleniem pracowników oraz zapewnieniem odpowiedniej infrastruktury do obsługi petentów, nie mogą bowiem ograniczać praw strony postępowania ani stanowić usprawiedliwienia dla naruszania tych praw. To na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji.
Konsekwencje zaniedbania tego obowiązku nie mogą obciążać stron postępowania. Podkreślić trzeba, że powołane przez organ okoliczności mają charakter już utrwalony, bowiem powoływane są od ponad 2 lat, podobnie jak argumenty o podejmowanych działaniach zmierzających do usprawnienia funkcjonowania organu, które nie przynoszą zauważalnych pozytywnych skutków.
Ponieważ decyzją z [...] września 2020 r. Wojewoda [...] udzielił Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do [...] stycznia 2023 r., to rozstrzygnięcie w zakresie zobowiązania Wojewody do zakończenia postępowania w określonym terminie stało się bezprzedmiotowe. Sąd zatem, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w tym zakresie (punkt III sentencji wyroku).
Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy przyjąć, iż dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić stronie wadliwe działanie tegoż organu. Na wniosek Skarżącego Sąd przyznał sumę pieniężną, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. (punkt IV sentencji wyroku) uznając, że przyznana kwota 2.500 zł z jednej strony zdyscyplinuje organ administracji do wprowadzenia efektywnych zasad procedowania w tego rodzaju sprawach, z drugiej w sposób dostateczny zrekompensuje Skarżącemu trudności i krzywdy związane z tak długim oczekiwaniem na rozpoznanie wniosku i całkowitym ignorowaniem prawa Strony w toku postępowania.
W ocenie Sądu, zawarte w skardze żądanie przyznania sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. w realiach sprawy jest zbyt wygórowane. Należy też stwierdzić, że nie są zasadne uwagi zawarte w odpowiedzi na skargę, że Skarżący nie uzasadnił wniosku o przyznanie sumy pieniężnej. Zarówno w skardze jaki w pismach kierowanych do organu administracji w toku postępowania Skarżący wskazywał na brak stempla w paszporcie, dzięki któremu może wykazać legalność pobytu w Polsce do czasu rozpoznania złożonego wniosku o legalizację pobytu. Wskazywał też na uciążliwości związane z podróżami i bezsilność.
W ocenie Sądu działania organu administracji w niniejszej sprawie mogły wywołać u Skarżącego przekonanie o całkowitej bezsilności. W szczególności należy wskazać całkowity brak reakcji organu administracji na pisma w których Skarżący przedstawiał swoją trudną sytuację związaną z brakiem adnotacji w dokumentach potwierdzającej legalność pobytu, niewywiązywanie się z przez Wojewodę także z terminu zakończenia postępowania wskazanego przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz wskazanego przez Wojewodę.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. (punkt V sentencji wyroku).