Uzasadnienie
A. A. (dalej jako: skarżący, strona), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej również jako Organ) w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarga nie została poprzedzona ponagleniem. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że zgodnie z ustawą dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie niektórych ustaw związanych ze świadczeniami na rzecz rodziny (Dz. U. z 2021 r., poz. 1162), wyłączono stosowanie ponagleń, o których mowa w art. 37 k.p.a. w odniesieniu do spraw dotyczących wydania zezwolenia na pracę sezonową oraz wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń. Z tego powodu strona nie miała możliwości skorzystania ze środka prawnego, jakim jest ponaglenie ze względu na brak podstawy prawnej.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 18 listopada 2021 r., pismem z dnia 10 grudnia 2021 r. pełnomocnika strony skarżącej wezwano do złożenia dowodu wniesienia ponaglania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 13 grudnia 2021 r. (vide: k. 18 akt sądowych).
Pomimo doręczenia ww. wezwania, pozostało ono bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Podnieść należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny obowiązany jest z urzędu badać, czy wniesienie skargi jest dopuszczalne. Negatywny wynik takiej kontroli skutkuje brakiem możliwości rozstrzygnięcia sporu i wydania w sprawie wyroku. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.).
Odnosząc się do stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że strona skarżąca złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, do którego zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r., poz. 2354). Z kolei podstawą procesową działania Wojewody Dolnośląskiego w sprawach objętych regulacją ustawy o cudzoziemcach, są przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej k.p.a).
Jednocześnie należy stwierdzić, iż – wbrew twierdzeniem pełnomocnika strony skarżącej - w sprawie zainicjowanej wnioskiem strony nie miała zastosowania ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2021 r., poz. 1100), na której nowelizację powołał się pełnomocnik. Strona ubiegała się bowiem nie jedynie o możliwość wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale także o zezwolenie na pobyt czasowy. Powyższe oznacza, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego należało poprzedzić ponagleniem. W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, wymagane jest bowiem spełnienie warunku, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. tj. wniesienie ponaglenia. Innymi słowy, aby skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.) taką skargę musi poprzedzać ponaglenie na te właśnie stany.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał warunku, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. Implikuje to konsekwencje wynikające z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w postaci odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, o czym orzeczono w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu, w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji.