Uzasadnienie
A S.A. we W., reprezentowana przez dor. pod. A. C., wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w przedmiocie postępowania kontrolnego dot. podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 rok. W ślad za skargą uiszczono wpis sądowy w wysokości 100 zł.
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA we Wrocławiu, pismem z dnia [...] r., wezwano pełnomocnika skarżącej spółki do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej lub uwierzytelnienie przedłożonej do skargi fotokopii pełnomocnictwa w sposób przewidziany w art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2008 r. Nr 73, poz. 443 ze zm.) – dalej: "ustawa o doradztwie podatkowym" oraz złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony - odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. W ww. wezwaniu, które doręczono pełnomocnikowi w dniu [...] r., pouczono, iż nieusunięcie wskazanych braków formalnych skargi w terminie, spowoduje jej odrzucenie.
Z akt sprawy wynika, że ww. braki formalne nie zostały usunięte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
W myśl art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych, nie ma zastosowania rygor określony w ww. regulacji, lecz rygor wynikający z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi, podlega ona odrzuceniu.
W rozpoznawanej sprawie – pierwszym, dostrzeżonym przez przewodniczącego brakiem formalnym skargi, był brak w postaci nieprawidłowo uwierzytelnionego pełnomocnictwa procesowego, które zostało złożone wraz ze skargą. Z akt sprawy wynika bowiem, iż na dołączonej do skargi fotokopii pełnomocnictwa, pod jego treścią, pełnomocnik umieścił jedynie pieczątkę "Za zgodność z oryginałem" oraz własnoręczny podpis. Tymczasem uwierzytelnienie dokumentu winno spełniać ustawowe warunki. I tak, zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o doradztwie podatkowym, doradca podatkowy ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie to powinno jednak zawierać oprócz podpisu doradcy podatkowego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Tak więc, złożona przez pełnomocnika fotokopia pełnomocnictwa nie mogła zostać uznana za wierzytelny odpis pełnomocnictwa, albowiem wbrew treści art. 41 ust. 4 ustawy o doradztwie podatkowym, nie zawierała ani daty, ani oznaczenia miejsca jego poświadczenia.
Kolejnym, drugim dostrzeżonym brakiem formalnym skargi było niedołączenie do dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony - odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. W sytuacji bowiem, gdy stroną skarżącą jest podmiot będący osobą prawną, legitymację do dokonywania czynności w jej imieniu, w myśl art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a., posiadają organy albo osoby uprawnione, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Takim dokumentem w przypadku skarżącej spółki był właśnie odpis z Krajowego Rejestru Sądowego (w skrócie: KRS).
W rozpoznawanej sprawie, nadanie skardze dalszego biegu uzależnione było od uzupełnienia wymienionych braków formalnych, które pomimo prawidłowo doręczonego wezwania w tym zakresie, nie zostały przez pełnomocnika strony skarżącej uzupełnione.
Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu był zobligowany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Orzeczenie w pkt II sentencji znalazło oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.