Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 sierpnia 2-020 r. I. K. (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z kolei, pismami z dnia 20 sierpnia 2020 r. wniesionymi do organu oraz do Sądu, Skarżąca powołując się na art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oświadczyła, że cofa skargę i prosi o kontynuację rozpatrywania jej sprawy. Wniosła też o zwrot przez Sąd akt do organu.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że Skarżąca cofnęła skargę.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 22 października 2020 r. wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia doręczono Skarżącej w dniu 6 listopada 2020 r.
W aktach sprawy brak jest dowodu uiszczenia kwoty wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Pismem takim jest między innymi skarga.
Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie, w dniu 6 listopada 2020 r. doręczono Skarżącej wezwanie do uiszczeni kwoty wpisu od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Z akt sprawy wynika jednak, że Skarżąca nie zadośćuczyniła wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Tym samym, wniosek Skarżącej o cofnięcie skargi nie mógł prowadzić do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Umorzenie postępowania jest bowiem dopuszczalne tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, a zatem w sytuacji, gdy skarga nie jest dotknięta brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu czy też brakiem uiszczenia opłaty.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.