Uzasadnienie
W sprawie, decyzją z 29 czerwca 2023 r. organ pozytywnie rozpatrzył wniosek strony udzielając zezwolenia na pobyt stały.
Ww. decyzja została wysłana na adres strony podany we wniosku i po dwukrotnym awizowaniu pozostawiona w aktach administracyjnych.
W dniu 13 października 2023 r. strona nadała w urzędzie pocztowym skargę na przewlekłość organu, w przedmiocie rozpatrzenia ww. wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga strony z 13 października 2023 r. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Sąd wskazuje, że w sprawie wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracyjne, już po zakończeniu postępowania administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie podjął dwie uchwały, uznając w nich, że skargi takie są niedopuszczalne.
W uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19 przesądził, że "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W kolejnej uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.".
W sprawie, decyzja kończąca postępowanie administracyjne została wydana 29 czerwca 2023 r. i doręczona w drodze tzw. prawnej fikcji doręczenia w lipcu 2023r. Strona wnosząc do tut. Sądu skargę na przewlekłość organu w październiku 2023 r., dokonała tej czynności już po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej. Skarga ta zatem zgodnie z ww. uchwałą sygn. II OPS 1/21 jest niedopuszczalna.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i art. art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I i II sentencji postanowienia.