Uzasadnienie
W dniu 5.01.2024 r. doręczono Skarżącemu (D. D.) – na adres do korespondencji zawarty w skardze - wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe braki nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Na podstawie art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, skarga powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r., o sygn. akt II GPS 3/22 niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Z kolei w myśl z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a).
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, korespondencja zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL została skutecznie doręczona Skarżącemu - na adres do doręczeń wskazany w skardze – 5 stycznia 2024 r. Wyznaczony termin upływał z końcem 12 stycznia 2024 r. i upłynął bezskutecznie - braki nie zostały uzupełnione. W tym stanie rzeczy, skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz 220 § 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji.