Uzasadnienie
W dniu 24 maja 2013 r. Z. M. złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta W. wniósł o jej oddalenie. Poinformował, że wobec strony nie toczy się postępowanie podatkowe, a skarżący żąda zwrotu bezprawnie według niego pobranego podatku z tytułu umowy darowizny pomiędzy nim i jego żoną oraz córką jako obdarowaną. Wskazał ponadto, że w sprawie nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności skargi, gdyż skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), tj. skarga została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 21 sierpnia 2013 r. (doręczonym stronie 2 września 2013 r.) skarżący został wezwany do wykazania
- - w terminie siedmiu dni, liczonym od dnia doręczenia wezwania - złożenia w Samorządowym Kolegium Odwoławczym we W. ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie w przedmiocie podatku od spadków i darowizn, po rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący nie odpowiedział na wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Skargę do sądu administracyjnego wnosi się pod określonymi warunkami. Regulują to przepisy ustawy p.p.s.a., w której zostały przewidziane formalnoprawne przesłanki dopuszczalności skargi, do których należy m.in. wyczerpanie środków zaskarżenia. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest bezczynność Prezydenta Miasta W. w sprawie zwrotu bezprawnie pobranego podatku od spadków i darowizn.
W przypadku skargi na bezczynność, środkami zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. są: zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej.
W rozpoznawanej sprawie stronie przysługiwało ponaglenie do organu wyższego stopnia – samorządowego kolegium odwoławczego (art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej).
Ponaglenie jest swoistym środkiem prawnym, ponieważ nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego. Przedmiotem ponaglenia jest niezałatwienie sprawy we właściwym terminie ustawowym lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej. Jest to więc prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienie sprawy. Skorzystanie z ponaglenia w danej sprawie nie zamyka drogi odwoławczej, czyli prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy. Termin wniesienia ponaglenia nie jest określony. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby wniósł ponaglenie na bezczynność Prezydenta Miasta W. W tym stanie rzeczy, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia (brak uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.), skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji.