Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej [...] października 2020 r. jest bezczynność Wojewody D. w sprawie z wniosku K.K. o udzielnie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Z akt sprawy wynika, że [...] lipca 2019 r. do D. Urzędu Wojewódzkiego wpłynął wniosek K.K. obywatela Gruzji (dalej: Strona, Skarżący) o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z załącznikami.
W aktach znajduje się potwierdzenie osobistego stawiennictwa Strony w dniu [...] września 2019 r. i złożenia odcisków linii papilarnych oraz okazania dokumentu podróży.
Pismem z [...] kwietnia 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu [...].04.2020 r.) i pismem z dnia [...] maja 200 r.(wpływ do organu administracji w dniu [...].05.2020 r.), o tej samej treści, pełnomocnik Strony wniósł ponaglenie na bezczynność organu administracji w sprawie rozpoznania wniosku Strony z [...] lipca 2019 r. wskazując, że termin rozpoznania wniosku upłynął [...] sierpnia 2019 r. a decyzja nie została dotychczas w sprawie wydana.
W aktach znajduje się też zażalenie z [...] kwietnia 2020 r. na niezałatwienie ww. wniosku w terminie wniesione przez pełnomocnika Strony skierowane do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W aktach znajduje się też pismo tut. Sądu, z którego wynik, że skarga na bezczynność Wojewody wpłynęła bezpośrednio do tut. Sądu i pismem z [...] października 2020.r Sąd przekazał skargę wg właściwości Wojewodzie D. (wpływ do organu administracji w dniu [...].10.2020 r.)
Pismami z [...] października 2020 r. Wojewoda:
- - wystąpił w trybie art. 109 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2020 nr., poz.
- 35) do Komendy Wojewódzkiej Policji w W., Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w W. i Komendy Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej w K. o udzielnie informacji czy wjazd i pobyt Strony na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego
- - wezwał Stronę, na podstawie art. 50 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej: K.p.a.) o uzupełnienie szeregu dokumentów wyznaczając 14 dniowy termin pod rygorem rozpoznania sprawy na podstawie posiadanych dokumentów. oraz wyznaczył na [...] stycznia 2021 r. termin zakończenia postępowania w sprawie
Pismem z [...] października 2020 r. Wojewoda przekazał ponaglenie Strony do Urzędu do Spraw Cudzoziemców.
W skardze do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego we Wrocławiu wniesionej [...] października 2020 r. na bezczynność Wojewody D. w sprawie z wniosku Strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 §1 i art. 37 § 1 K.p.a. Tak formułując zarzuty Skarżący wniósł o:
- 1) stwierdzenie bezczynności Wojewody D.;
- 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) wyznaczenie organowi 14 dniowego terminu do załatwienia sprawy;
- 4) orzeczenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – dalej: p.p.s.a.) w wysokości wskazanej w art. 154 p.p.s.a.;
- 5) przyznanie od Wojewody D. zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego wg norm przepisanych.
Skarżący wyjaśnił, że ponieważ jego wniosek nie został rozpoznany w ustawowym terminie, pismem z [...] maja 2020 r. wniósł ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Urzędu do Spraw Cudzoziemców, za pośrednictwem D. Urzędu Wojewódzkiego. Do chwili obecnej nie otrzymał pisma informującego, czy owo ponaglenie zostało przekazane do właściwego organu. Kolejnym pismem z [...] sierpnia 2020 r. wniesione zostało następne ponaglenie do właściwego organu. Ponownie pozostawione zostało ono bez odpowiedzi. Tego samego dnia zostało wysłane również ponaglenie do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Strona wskazuje, że nie tylko nie zachowano terminu rozpoznania sprawy, ale nie przekazano też ponaglenie w terminie wynikającym z przepisów prawa. Podnosi, że żaden z organów nie ustosunkował się do jego zarzutów, uważa zatem, iż pozostają w bezczynności. W tych okolicznościach konieczne stało się wystąpienie ze skargą do Sądu, a także wniosek o wymierzenie obu organom (Wojewoda D. i Urząd od Spraw Cudzoziemców) grzywny w wysokości wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Po opisaniu dotychczasowego przebiegu postępowania wskazał na ilość złożonych w latach 2018-2019 wniosków i odnosząc się do zarzutów skargi stwardził, że sposób prowadzenia postępowania nie wynika ze złej woli pracowników Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców, ale jest skutkiem ogromnej ilości składanych wniosków przez cudzoziemców, konieczności równoczesnego ich procedowania, a także wynika z niedoborów kadrowych i braku możliwości ich szybkiego uzupełnienia. Ponadto w ocenie Wojewody, w okolicznościach niniejszej sprawy przekroczenia terminu rozpoznania sprawy nie można uznać za rażące naruszenie prawa, nie jest bowiem pozbawione racjonalnego uzasadnienia.
Odnosząc się do zasądzenia sumy pieniężnej Wojewoda wywodził, że winno to być zastrzeżone dla wyjątkowych indywidualnych przypadków, uzasadnionych szczególnymi, drastycznymi i ewidentnymi, zawinionymi uchybieniami organu w załatwianiu sprawy. Takie okoliczności w niniejszej sprawie zdaniem organu administracji nie wystąpiły. W ocenie organu wniosek o przyznanie Skarżącemu sumy pieniężnej jest nieuzasadniony i powinien być oddalony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2017 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.
Na wstępie należy wskazać, że Skarżący wykazał, iż przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody wyczerpał, przewidziane w tego rodzaju sprawach w art. 37 § 1 K.p.a., środki zaskarżenia, tj. wniósł ponaglenie przed winieniem skargi. W aktach administracyjnych znajdują się ponaglenia (o tej samej treści) wniesione przez pełnomocnika Strony przed wniesieniem skargi, które Wojewoda przekazał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców dopiero po wniesieniu skargi do tut. Sądu na bezczynność Wojewody. Sąd przyjął zatem, że stosowanie do art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalna jest w niniejszej sprawie droga sądowa i nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi.
Skarga jest zasadna.
Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. posługuje się odrębnymi sformułowaniami: "bezczynność" i "przewlekłe postępowanie" zatem odwołując się do dyrektywy interpretacyjnej, zgodnie z którą różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zakaz wykładni synonimicznej) należy uznać, że mamy do czynienia z różnymi sytuacjami (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.).
Z "bezczynnością organu" mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Takie rozumienie bezczynności wynika wprost z treści art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. W myśl tego przepisu bezczynność oznacza, że nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Dla oceny zasadności skargi nie ma przy tym znaczenia czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona.
Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 K.p.a., jest zasada szybkości postępowania. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień winny być załatwiane niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 §1-3 K.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki.
Podkreślić należy, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonej czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu.
W tym zakresie należy też wskazać przepis art. 15 zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., nr 374), w brzmieniu obowiązującym w okresie od 31 marca do 23 maja 2020 r., w szczególności ust. 10 tego przepisu, który wyklucza skuteczne postawienie organowi administracji zarzuty bezczynności lub przewlekłości postępowania, w przypadku niepodejmowania w ww. okresie czynności w ramach prowadzonych postępowań.
O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić stronę podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).
Rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a., jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza zatem rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14, CBOSA).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z przedstawionego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ administracji przekroczył określony w art. 35 K.p.a. termin rozpoznania sprawy. Uwzględniając konieczność wystąpienia do Policji, Straży Granicznej i ABW o udzielnie informacji o stronie postępowania, co jest procedurą rutynową, wynikającą z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz.
35. ze zm.), która zajmuje zwykle 30 dni, sprawa Skarżącej winna być rozpoznana w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie rozpoznał wniosku Skarżącej mimo upływu 8 miesięcy od daty złożenia przez Stronę wniosku, tj. od [...] lipca 2019 r. (data wpływu wniosku do organu administracji) do dnia wniesienia skargi (tj. do [...] października 2020 r.). Wskazany okres 8 miesięcy nie obejmuje okresu od 31 marca do 23 maja 2020 r., tj. zawieszenia biegu terminów procesowych, stosownie do art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., nr 374) oraz uchylenia ww. przepisu art. 46 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875). W okresie 8 miesięcy organ administracji nie tylko nie zakończył postępowania z wniosku Skarżącego, ale nawet tego postępowania nie rozpoczął, ponieważ nie podjął żadnej czynności zmierzającej do zakończenia postępowania. W rozpoznawanej sprawie pierwszą czynność zmierzającą do rozpoznania wniosku Strony Wojewoda podjął dopiero po wniesieniu przez Stronę skargi do Sądu na bezczynności, tj. po upływie 8 miesięcy od wpływu wniosku (wezwanie do uzupełnienia dokumentów, wystąpienie o informacje o Stronie, wyznaczenie terminu zakończenia postępowania). Uwzględniając, że Wojewoda nie rozpoznał wniosku Strony przez 8 miesięcy i w tym okresie nie podjął żadnych czynności w sprawie, należy stwierdzić, że naruszył zasady i terminu określone w art. 35 i art. 36 oraz art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 w konsekwencji art. 6 i art. 7 K.p.a. Biorąc po uwagę wskazane w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ administracji dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu z wniosku Skarżącej (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), o czym orzeczono w punkt I sentencji wyroku.
Sąd uznał - uwzględniając czas trwania bezczynności, brak reakcji na składane w toku postępowania pisma Strony, w tym na ponaglenia - że w niniejszej sprawie bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). Stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy.
Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie pojął żadnych czynności przez 8 miesięcy, nie informował Strony o przyczynach zwłoki, nie podjął żadnych czynności po wniesieniu przez Stronę ponagleń. Oznacza to, że całkowicie ignorował Storę przez 8 miesięcy od dnia złożenia wniosku, naruszając przy tym w sposób rażący zarówno przepisy regulujące czas w jakim postępowanie winno być zakończone, prawa Strony w zakresie informacji o przebiegu postępowania, a także zasady procesowe, w szczególności zasadę szybkości i prostoty postępowania (art. 12 K.p.a.), prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), zasady informowania (art. 9 K.p.a.).
Sąd nie dostrzegł też okoliczności uzasadniających, przez tak długi czas, niepodejmowanie czynności zmierzających do rozpoznania wniosku Strony. W rozpoznawanej sprawie istniały zatem podstawy do stwierdzenia, że organ administracji naruszył prawo w sposób oczywisty i bez żadnej uzasadnionej przyczyny. Oznacza to, że bezczynność Wojewody miał miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Odnosząc się do argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę Sąd zauważa, że opóźnienia w załatwieniu sprawy, mające swoje źródło w organizacji pracy urzędu, w tym w jego możliwościach kadrowych, nie stanowią okoliczności wyłączającej stwierdzenie bezczynności w załatwieniu sprawy, wręcz przeciwnie, są jednymi z częstych (a w przypadku spraw zezwoleń na pobyt cudzoziemców – obecnie charakterystycznych) przyczyn bezczynności. Problemy w organizowaniu pracy urzędu, nawet mające swoje źródło w obiektywnych trudnościach związanych np. z pozyskaniem i szkoleniem pracowników oraz zapewnieniem odpowiedniej infrastruktury do obsługi petentów, nie mogą bowiem ograniczać praw strony postępowania ani stanowić usprawiedliwienia dla naruszania tych praw. To na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji.
Konsekwencje zaniedbania tego obowiązku nie mogą obciążać stron postępowania. Podkreślić trzeba, że powołane przez organ okoliczności mają charakter już utrwalony, bowiem powoływane są od ponad 2 lat, podobnie jak argumenty o podejmowanych działaniach zmierzających do usprawnienia funkcjonowania organu, które nie przynoszą zauważalnych skutków.
Ponieważ do dnia orzekania Wojewoda nie podjął rozstrzygnięcia w sprawie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt III sentencji wyroku).
Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przywołany przepis przewiduje możliwość zastosowania przez Sąd wobec organu administracji jednego z dwóch środków o charakterze finansowym Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną lub wymierzając grzywnę, z wyjątkiem ograniczenia ich wysokości. Uwzględniając przepis art. 134 p.p.s.a. dla oceny, czy i który z tych środków zastosować, nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi. Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy czym decyzja sądu co do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej, czy też odstąpienia od zastosowania tychże środków powinna być uwarunkowana celem skargi na bezczynność, to jest zwalczeniem bezczynności i doprowadzeniem do zakończenia postępowania, a także zapobieganiem takim zjawiskom w przyszłości.
Grzywna, jako środek wyłącznie o charakterze represyjnym, ma na celu zdyscyplinować organ administracji publicznej i doprowadzić do wyeliminowania nieprawidłowych, niezgodnych z prawem praktyk. Suma pieniężna ma natomiast z jednej strony charakter represyjny – dyscyplinujący organ administracji publicznej, z drugiej wiąże się zadośćuczynieniem stronie postępowania, która w związku z niezgodnym z prawem działaniem organu administracji publicznej doznała krzywd i niedogodności w życiu codziennym.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł o nałożenie na organ administracji publicznej grzywny w związku z nierozpoznaniem jego wniosku w terminie, a także, w związku z nierozpoznaniem wniesionego ponaglenia. Przy czym Strona nie wskazywała na krzywdy i uciążliwości wynikające z bezczynności organu administracji. W tych okolicznościach Sąd za uzasadnione uznał nałożenia na Wojewodę D. grzywny w wysokości 500 zł (punkt IV sentencji wyroku). W rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej naruszył w sposób rażący przepisy regulujące terminy rozpoznania spraw, terminy związane z przekazaniem ponaglenia do organu właściwego do rozpoznania tego środka zaskarżenia, także zasady postępowania administracyjnego. Stronie skarżącej nie tylko uniemożliwiono w rozsądnym terminie otrzymanie decyzji w sprawie, w której wystąpiła do organu, ale także uniemożliwiono skuteczne zaskarżenie bezczynności organu do Urzędu do Spraw Cudzoziemców.
Wniesione ponaglenia przekazano bowiem dopiero po wniesieniu przez Stronę skargi do tutejszego Sądu. W tych okolicznościach Sąd za celowe uznał zastosowanie wobec organu administracji środka o charakterze represyjnym uznając, że zdyscyplinuje Wojewodę i sprawa Skarżącego zostanie rozpoznana najpóźniej w wyznaczonym przez Sąd terminie.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (punkt V sentencji wyroku).