Uzasadnienie
Pismem z 20 lipca 2026 r. J.L. (dalej jako: Strona, Skarżący), wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 19 sierpnia 2026 r., Skarżącego wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 10).
Wezwanie w powyższym zakresie (k.
11) pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: "p.p.s.a.") na 9 września 2026 r. (k. 13). Z akt sprawy wynika, że Skarżący nie uzupełnił braków fiskalnych skargi (k. 14).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym skargi, pobiera się wpis. Jeżeli skarga nie została należycie opłacona, to zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku należnej opłaty sąd nie podejmie żadnej czynności. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, doręczono Skarżącemu 9 września 2026 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia (k.13). Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
Z kolei, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie niedłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.
Jak wynika z adnotacji zawartych na zwróconej Sądowi, niepodjętej przez Skarżącego przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nastąpiło 26 sierpnia 2026 r., drugie zaś – 3 września 2026 r. Nieodebranie przez Skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 9 września 2026 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin na wykonanie wezwania Sądu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, który upłynął 16 września 2026 r. Skarżący nie odpowiedział jednak na wezwanie Sądu i nie uzupełnił barków fiskalnych skargi.
Z tego powodu, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.