Uzasadnienie
Pismem z 20.11.2020 r. (dzień złożenia pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca wniosła skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z 10.11.2020 r. (nr SOC-LPI.6151.1.5939.2019.MDZ) Wojewoda Dolnośląski udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 14.10.2023 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 14.12.2020 r. rozdzielono skargi celem odrębnego rozpatrzenia skargi na przewlekłość (sygn. akt I SA/Wr 696/20) oraz skargi na bezczynność (sygn. akt I SA/Wr 697/20).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Legalna definicja przewlekłości zamieszczona jest w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. i przewiduje, że z przewlekłością mamy do czynienia, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Przewlekłość organu prowadzącego postępowanie administracyjne ma zatem miejsce wówczas, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego załatwienia sprawy
W sprawie skarżąca pismem z 20.11.2020 r. złożyła skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z akt sprawy wynika, że decyzją z 10.11.2020 r. (nr SOC-LPI.6151.1.5939.2019.MDZ) Wojewoda Dolnośląski udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 14.10.2023 r. Skarga na przewlekłość została zatem wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22.06.2020r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA.
Z kolei w postanowieniu z 02.09.2020 r., sygn. akt II OSK 3732/18 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów rozważał kwestię, "czy wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po jego zakończeniu i wydaniu ostatecznej decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.?". Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie tej wskazał, że "kierując się zatem dyrektywami wykładni językowej, systemowej oraz funkcjonalnej, jak również uporządkowanym powiązaniem kolejnych jednostek redakcyjnych art. 37 k.p.a., należy dojść do wniosku, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego (...) na podstawie przepisów k.p.a., jest wniesienie ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze.
Ponaglenie jest instytucją wpisaną w przewidziany ustawą ciąg czynności procesowych mających zakotwiczenie w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w określonym reżimie prawnym. Norma prawna limitującą prawo do wniesienia ponaglenia w toku postępowania administracyjnego wynika wprost z językowego odczytania art. 37 k.p.a. Przemawiają za nią także racje systemowe i funkcjonalne. Jako że zasadniczą funkcją analizowanego środka prawnego jest doprowadzenie do zakończenia trwającego postępowania, to koniecznym warunkiem umożliwiającym zaktualizowanie się pozostałych jego funkcji, tj. realizacji prawa do wynagrodzenia szkody (czy to przez uzyskanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a., czy to przez "otwarcie" drogi sądowej i uzyskanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) oraz mobilizacji organów administracji do sprawnego działania, jest złożenie ponaglenia w wyznaczonych przez ustawodawcę ramach czasowych, to znaczy wtedy, kiedy spełnia ono funkcję podstawową". Podobne stanowisko zajął też NSA w wyroku z 17.11.2020 r. sygn. akt II OSK 3804/18.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić wobec powyższego należy, że załatwienie przez Wojewodę sprawy z wniosku skarżącej wydaniem decyzji, tak przed wniesieniem skargi na bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawia, że nie jest możliwe ani wydanie merytorycznego orzeczenia w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ani w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcia objęte przepisami art. 149 § 1 a i art. 149 § 2 p.p.s.a. są ściśle związane z rozstrzygnięciem opartym o art. 149 § 1 p.p.s.a. i nie mogą występować samodzielnie.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdzając, że w sprawie zaistniała przeszkoda do merytorycznego rozpoznania sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę, jako niedopuszczalną, odrzucił (punkt 1 sentencji postanowienia).
W punkcie II postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.