Uzasadnienie
Pismem z 23 marca 2021 r. R. D. w imieniu małoletniego D. D., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (za pośrednictwem organu) skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
W dniu 7 kwietnia 2021 r. doręczono Stronie skarżącej reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego, wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi przez przedłożenie przetłumaczonego na język polski przez tłumacza przysięgłego aktu urodzenia małoletniego, oraz wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Z akt sprawy wynika, że wymieniony brak formalny skargi nie został uzupełniony, nie uiszczono też wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, przez przedłożenie przysięgłego tłumaczenia na język polski aktu urodzenia małoletniej Strony, zostało skutecznie doręczone w dniu 18 czerwca 2021 r., a zatem termin do uzupełnienia tego braku skargi upływał z dniem 25 czerwca 2021 r. Termin ten upłynął bezskutecznie, bowiem brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Ponadto po myśli art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem fiskalnym strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a).
Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało skutecznie doręczone w dniu 7 kwietnia 2021 r., a zatem termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi upływał także z dniem 25 czerwca 2021 r. W terminie tym kwota wpisu w wysokości 100 zł nie została uiszczona.
Wobec powyższego, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.