Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 20 października 2010 r., I SO/Bd 10/10

Rozpoznanie

w dniu 20 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie I SO/Bd 10/10 postanawia

Sentencja

1. zwolnić wnioskującą od kosztów sądowych
2. ustanowić radcę prawnego

I SO/Bd 10/10 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2010 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk

Uzasadnienie

I SO/Bd 10/10

P.J. wniosła w niniejszej sprawie o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Z informacji zawartych w urzędowym formularzu PPF wynika, że skarga ma dotyczyć decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. wydanej w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. W uzasadnieniu wniosku o udzielenie pomocy prawnej zainteresowana wyjaśniła, dlaczego znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie jej prawa pomocy. W toku postępowania złożyła dokumenty na poparcie swojej argumentacji. Wnioskująca wraz z mężem oraz dwojgiem dzieci (rok i cztery lata) utrzymują się z renty socjalnej z FUS, zasiłku pielęgnacyjnego, rodzinnego oraz stałego. Miesięczny budżet rodziny wynosi 1.115 zł. Orzeczeniem z dnia 15 stycznia 2009 r. współmałżonek strony został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności; w roku podatkowym 2009 nie uzyskał dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Zainteresowana wyszczególniła standartowe wydatki ponoszone z tytułu utrzymania lokalu mieszkalnego. Ponadto, w związku z rozpoczęciem nauki na I roku studiów w systemie niestacjonarnym płaci czesne w wysokości 320 zł miesięcznie.

W sprawie zważono, co następuje:

Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej, która ma zagwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do Sądu, wyrażonego w art. 45 ust.1 Konstytucji (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz.483 ze zm.). Instytucja ta – uregulowana w oddziale 2 rozdziału 3 p.p.s.a.- stanowi lex specialis względem normy z art.199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.

Stosownie do art.245 § 1 p.p.s.a. pomoc prawna może być przyznana w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, o które ubiega się wnioskująca, obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz uprawnienie do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez ponoszenia kosztów jego wynagrodzenia. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, wnioskująca winna uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie oceniono, że P.J. wykazała, że znajduje się w szczególnej sytuacji życiowej i nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z oświadczeń oraz przedłożonych dokumentów, wynika, iż strona wraz z rodziną utrzymuje się ze świadczeń ustalanych w oparciu o kryterium dochodowe wynoszące na członka rodziny 504 zł oraz renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, której wypłatę wznowiono w związku z podjęciem przez uprawnioną nauki. Zainteresowana nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3.000 euro. Ponadto, bez wątpienia, wszystkie opłaty ponoszone przez ubiegającą posiadają walor wydatków niezbędnych, przy czym wychowując dwoje małych dzieci wykorzystała swoje możliwości dochodowe.

Podsumowując, wyżej przedstawione okoliczności świadczą, że wobec zainteresowanej spełniona została przesłanka materialna, od której zależy udzielenie pomocy prawnej w pełnym jej zakresie. Skoro zatem oczekiwania wnioskującej nie kłócą się z ratio legis instytucji prawa pomocy, to na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.