Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 lipca 2012 r. skarżąca wniosła o wymierzenie grzywny Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w związku z nieprzekazaniem skargi z dnia 15 maja 2012 r. wraz z aktami sprawy [...] oraz odpowiedzią na skargę w terminie przewidzianym w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej zwana p.p.s.a. - organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, jest obowiązany przekazać sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Jedną z konsekwencji niezastosowania się do powyższego obowiązku jest w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. możliwość nałożenia przez sąd administracyjny na organ grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Wymierzenie organowi grzywny określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a. jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej i służy realizacji sprawnego i terminowego przekazywania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy sądowi administracyjnemu. Niewykonanie w terminie przez organ administracji powyższego obowiązku powoduje spowolnienie postępowania sądowego.
Jak wynika z akt sprawy I SAB/Bd 32/12, skarga K.R. z dnia 15 maja 2012 r. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie niewydania decyzji o umorzeniu sprawy (znak: [...]) wpłynęła do organu w dniu 17 maja 2012 r. Biorąc zatem pod uwagę datę wpływu skargi do organu, był on zobowiązany w terminie do dnia 16 czerwca 2012 r. złożyć w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy akta sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę. Należy jednak zauważyć, iż trzydziesty dzień terminu tj. 16 czerwca 2012 r. wypadał w sobotę, natomiast następujący po nim dzień 17 czerwca 2012 r., zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4 poz. 28 ze zm.) był dniem wolnym od pracy a zatem ostatnim dniem terminu był dzień 18 czerwca 2012 r. W myśl bowiem art. 83 § 2 p.p.s.a jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
W niniejszej sprawie skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę złożona została osobiście w siedzibie Sądu w dniu 18 czerwca 2012 r., a więc z zachowaniem terminu określonego w treści art. 54 § 2 p.p.s.a.
W związku z powyższym Sąd, wobec nieuchybienia przez organ obowiązkom wskazanym w art. 54 § 2 p.p.s.a, na podstawie art. 55 § 1 tej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.