Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 25 listopada 2005 r., I SO/Bd 60/05

Rozpoznanie

w dniu 25 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w T. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nadpłaty podatku akcyzowego p o s t a n a w i a oddalić wniosek

Sentencja

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa

Uzasadnienie

W przedmiotowej sprawie tj. skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...], Nr [...] G. M. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.

Jak wynika ze złożonego w dniu 21 listopada 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca w pkt 5 wyraża swoje poglądy w zakresie przedmiotu sprawy. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z rodzicami oraz siostrą - lat 21. Ich dochód miesięczny wynosi [...] zł.

Skarżący jak i jego siostra są studentami. Majątek skarżącego oraz osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym stanowi mieszkanie o powierzchni 64 m2. Skarżący oświadcza, iż posiada oszczędności w kwocie [...] zł oraz samochód osobowy marki Mitsubishi Carisma - rok produkcji 1998.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 f. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Intencją wprowadzenia tego przepisu było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Chodzi tu o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Wykładnia systemowa art. 246 § 1 pkt 2 ustawy prowadzi do wniosku, że sytuacja, w której poniesienie kosztów postępowania spowoduje uszczerbek utrzymania koniecznego dla strony i jej rodziny nie uzasadnia jeszcze przyznania jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zatem strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki finansowe.

Ustosunkowując się do sytuacji materialnej skarżącego referendarz sądowy nie dał wiary temu, że strona nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Strona bowiem wskazała we wniosku, iż posiada stosowne oszczędności ponadto samochód osobowy o. wartości powyżej 3.000 euro. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że każdy człowiek decydując się na zakup samochodu godzi się na ponoszenie wszelkich z tym związanych kosztów. Musi zatem przewidywać konieczność ponoszenia kosztów obligatoryjnych (ubezpieczenie OC, coroczne przeglądy techniczne) jak i kosztów wynikających ze zwykłej eksploatacji samochodu. Zatem posiadając samochód skarżący powinien brać pod uwagę swoją sytuację finansową. Te dwie przesłanki wskazują na to, że skarżący jest w stanie ponieść koszty sądowe.

Ponadto należy stwierdzić, że nie ma potrzeby ustanowienia radcy prawnego w sprawie, ponieważ nie jest ona skomplikowana pod względem faktycznym i prawnym. We wniosku skarżący nie podał również celu dla którego miałby zostać ustanowiony profesjonalny pełnomocnik. Ponadto należy stwierdzić, że stosownie do art. 134 § 1 wyżej cyt. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to m.in., że sąd ma prawo dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie ma zatem podstaw by twierdzić, że brak profesjonalnej pomocy prawnej ze strony pełnomocnika będącego radcą prawnym pozbawi stronę obrony jej interesów. Wynika to również z tego, iż zgodnie z art. 108 wyżej cytowanej ustawy w razie nieobecności strony lub jej pełnomocnika na rozprawie, przewodniczący lub wyznaczony przez niego sędzia sprawozdawca przedstawia ich wnioski, twierdzenia i dowody znajdujące się w aktach sprawy.

Mając na uwadze powyższe ustalenia postanowiono jak w sentencji orzeczenia.